Fietsvarianten

Boerkaverbod

2012-01-28T18:48:00.009+01:00

Vanmorgen stond ik, goed ingepakt tegen de kou, klaar om te gaan fietsen.

‘Heb je de krant gelezen,’ vroeg mijn dierbare echtgenote.

‘Ja, hoezo,’ antwoordde ik.

‘Ook dat artikel over het boerkaverbod?’

‘Nee, dat niet.’

‘Volgens mij ben je nu strafbaar met die bivakmuts, als iemand je aanspreekt moet je je mond vrij maken.'

‘Dat klopt,’ mengde zoon Gijs zich in het gesprek, ‘zal ik een foto van je maken, want hier komt, geloof ik, een verhaaltje van.'

Alzo geschiedde. Even later fietste ik naar Mesch, met het fototoestel in mijn achterzak. Het kwam me goed van pas toen ik boven op de molshoop aan de Steenbergweg kwam. Daar hangt, aan een lantaarnpaal, al jaren een blauw ANWB-bordje met de tekst: Col de Loomans 65 m. Is het echt of namaak? En als het namaak is, welke grapjas heeft het daar dan gehangen? Op internet is geen enkele informatie te vinden over een Col de Loomans.

Blij met mijn Canon was ik ook na de beklimming van de Cauberg, in Vilt, ter hoogte van de finish van het WK Wielrennen 2012. Daar staat sinds enige tijd iets wat het midden houdt tussen een monument en een reclamezuil.

Bij het binnenrijden van Maastricht werd ik gepasseerd door een langzaam rijdende politiewagen. De agenten gunden mij en mijn bivakmuts geen blik waardig.

(Klik op de links voor de foto's)

Een bidon met Zen

2012-01-07T13:03:00.024+01:00

Voor wie én van fietsen én van haiku's houdt, is er nu Een bidon met Zen. De natuur en de seizoenen, het afzien en het genieten, het mijmeren over het leven: op een speelse wijze komt het allemaal aan de orde.
Het bundeltje telt 36 pagina's, kost € 8,95 en is verkrijgbaar via de (internet)boekhandel en bol.com. Uit Een bidon met Zen:

(Fromberg)
De boer was weer gul
met mest – een fietser veegt de
spetters van zijn bril

(Boschenhuizen)
Te lang en te diep
in het rood – in een wei schudt
een ezel zijn hoofd.

(Alpe d’Huez)
Liefde op de fiets –
zij aan zij steeds verder in
de wolken raken.

Wielercafé (2)

2011-11-19T08:37:00.010+01:00

Gisteravond werd in het druk bezochte wielercafé van Sibbe het tweede nummer van het wielertijdschrift W.I.L gepresenteerd.

Net als de inhoud van het boekje was het (door Maurice Ambaum aan elkaar gepraat) programma uitermate gevarieerd: een revelatie (Rob Ruijgh), aanstormende talenten (Sabrina Stultiens en Tom Dumolin), een verzamelaar (Jos Waber), een zingende wielerfotograaf (Wouter Roosenboom), een organisator (Jack Opgenoord) en een oud-coureur (Ger Harings).

Tussendoor mocht ik twee keer wielergedichten voorlezen. In de eerste sessie wilde ik de Nederlandse toehoorders graag meenemen naar Vlaanderen, naar mijn in koers gedrenkte Godsheidense kinderjaren. Kort voor ik acte de présence moest geven, werd ik aangesproken door iemand die me weliswaar bekend voorkwam maar die ik absoluut niet in Sibbe kon plaatsen. Bleek het Bart L. te zijn, uit ... Godsheide!

De vriendinnen

2011-11-08T18:35:00.003+01:00

Nienke en Janneke zijn de lieftallige vriendinnen van mijn zonen. Ze vinden het leuk om zo nu en dan met hun mogelijk toekomstige schoonouders de kroeg in te duiken. Dat zit dus goed.

Of ze graag fietsen is een ander verhaal. Janneke heeft de Trek van mijn vrouw te leen. Vanwege tijdgebrek en andere prioriteiten komt ze vooralsnog niet tot grootste daden.

Nienke gebruikt de fiets uitsluitend als stedelijk vervoermiddel. Bij onze eerste ontmoeting al liet ze er geen misverstand over bestaan: de familie Vanstreels moest niet denken dat ze ooit op een racefiets of iets dergelijks zou stappen.

We zijn nu bijna twee jaar verder en wie toerde vorige week op een mountainbike tussen de giraffen, de gnoe’s, de zebra’s en de neushoorns in een Tanzaniaans natuurpark? Juist ja, ons Nienke!

Goed gezelschap

2011-10-25T18:03:00.002+02:00

Bij uitgeverij Maarten Muntinga verschijnt volgende maand Winnaars!, een bloemlezing met sportgedichten, samengesteld door Erica Terpstra. Van mij werden de verzen Imerio Massignan en Stan Ockers uit de bundel Godsheide opgenomen. In de aankondiging staat o.m: 'Misschien is over voetbal en de Elfstedentocht wel het meest gedicht. Daarover kun je gedichten vinden in deze bundel, maar ook over vele andere sporten. Met gedichten van onder anderen Youp van ‘t Hek, Miel Vanstreels, Nico Scheepmaker, Hester Knibbe, Tymen Trolski, Freek de Jonge, Theun de Winter, Wilfried de Jong, Daan de Ligt en Gerrie Kneteman.'

Een mens kan in slechter gezelschap terecht komen!

Plannen maken

2011-10-14T21:02:00.000+02:00

De herfst is in volle gang, we peddelen langzaam richting winter en dat betekent dat er weer plannen gemaakt mogen worden. Waar gaan we volgend jaar (bij leven en welzijn) naar toe, hoe lang, met wie en hoe? Welke routes kunnen er alvast uitgestippeld worden en welke cols mogen we niet vergeten?
Kiezen voor een minder bekend fietsgebied leidt tot speuren en puzzelen. Karinthië schijnt mooi te zijn. Je kunt er makkelijk met de nachttrein naartoe. Vanuit Villach zit je zo in Slovenië en Italië. De vlakke fietsroutes rond de meren worden alom geprezen. Maar ook de cols liggen binnen fietsbereik. En vergis je niet: de Villacher Alpenstrasse en de Kanzelhöhe doen niet onder voor de Alpe d’Huez. De Gerlitzen Alpenstrasse is zelfs zwaarder dan de Galibier en de Ventoux. Zullen we dat appartement bij die Nederlandse mensen even buiten Villach dan maar boeken?
Dromen, gezond blijven en kilometers maken: meer hoeven we (naast al dat andere) niet te doen.

Een bidon met Zen

2011-09-05T09:22:00.006+02:00

Een bidon met Zen
Januari 2012
Calbona Uitgeverij,Rotterdam
36 pagina's

Info

Achterkant

Hier verkrijgbaar

ISBN: 978-94-91254-30-7

Fromberg

De boer was weer gul
met mest - een fietser veegt de
spetters van zijn bril.

Alpe d'Huez

Liefde op de fiets -
zij aan zij steeds verder in
de wolken raken.

De Vogezen

2011-08-29T19:10:00.011+02:00

Een lang weekend met de heren naar de Vogezen geweest. We logeerden in La Bresse, in een Vlaams hotel, waar de eigenaar erg zijn best deed om het ons naar de zin te maken. Henri en Jorn konden er helaas niet bij zijn. Hun plaats werd ingenomen door Nick, een krachtpatser die op alle cols 95 kg naar boven stampte.

Op de dag van aankomst reden we een opwarmrondje van 45 km over de Col de la Croix des Moinats, de Col de Sapois en de Col de Grosse Pierre. Door een wegomlegging kregen we een extra helling voor de wielen. Van opwarmen was geen sprake meer.

Onze tweede tocht, 70 km lang, leidde ons over de Col de Bramont naar Moosch. Met name René wilde de Grand Ballon graag van de steiltste kant beklimmen. De eerste vijf kilometer liepen geleidelijk omhoog. Daarna moesten we rechtsaf naar een slecht geasfalteerd pad. We laveeerden zeven kilometer lang aan 7 tot 12 procent tussen de gaten door. Laat nu net de jarige René daar ontzettend hebben afgezien! De terugweg over de prachtige Route des Crêtes verzachtte gelukkig de pijn.

Onze derde fietsdag stond in het teken van de Col de la Schlucht, de Petit Ballon en de (laatste zeven kilometer van de) Col de Platzerwasel. Een rondje van 85 km waarin 40 km geklommen moest worden. René en Nick sloten zich aan bij de groupetto (bestaande uit Gijs en ondergetekende), die een half uur eerder vertrok om de snelle jongens (Jan, Roel, Joost en Sem) geen oponthoud te bezorgen bij de eerste stop. Hoewel er op de venijnige uitlopers van de Platzerwasel door sommigen om uiteenlopende redenen werd gevloekt, bleek het een bijzonder mooie toer. De weliswaar steile maar gelijkoplopende en grotendeels in de bossen vescholen Petit Ballon bekoorde daarbij het meest.

Mooie routes, geen ongelukken, een goed hotel, drie dagen schitterend fietsweer en een regenvolle wijnproefdag: wat wil een mens nog meer! Aan tafel was het dan ook ouderwets heren-gezellig, al dreigden de gesprekken zo nu en dan serieus te worden. Dat krijg je met (bijna) dertigers die er niet aan moeten denken dat ze langzaam maar zeker richting veertig gaan.

Enkele foto's

Peter Winnen

2011-08-27T09:14:00.001+02:00

In bocht 13 en 15

van Alpe d'Huez

denk ik met

een diepe buiging

aan hem,

volgens mijn

kilometerteller

reed hij hier

minstens drie

keer zo snel

Roy Curvers

2011-08-22T06:32:00.001+02:00

.
Onverhoopt en alsnog prof
geworden kan hij later zeggen:

ik ben van Milaan naar San Remo,
van Parijs naar Roubaix, van Luik
naar Bastenaken en weer terug
gefietst,

grote koersen heb ik niet gewonnen,
geen horde meisjes die voor mij viel

maar niemand die zo gelukkig was
bij en met
al die Cancellara’s
aan het wiel

Wout Poels

2011-08-22T06:31:00.001+02:00

.
Na Jan Nolten en Peter Winnen
mag Limburg weer dromen,

een blaag van 23 uit Blitterswijck
fietst steeds vaker met de grootste
namen de hoogste bergen op,

laten we voorzichtig zijn,
laten we hem de tijd gunnen
om te groeien,
laten we hem zonder enige druk
aan zijn eerste Tour
beginnen:

meer dan drie bergetappes
hoeft hij van mij
niet te winnen

Fietsen in Berlijn

2011-08-20T09:06:00.023+02:00

Paula en ik vertoefden de afgelopen dagen in Berlijn. We logeerden in een appartementje in de buurt van het Mauerpark, in de wijk Prenzelauer Berg. Er stonden twee, in redelijke staat verkerende, fietsen ter onze beschikking. We pedaleerden op eigen houtje door de stad, maar namen ook deel aan enkele begeleide tochten van Berlin on Bike.
Tijdens de Mauer Tour vertelde een jonge Nederlandse historicus uitgebreid over de geschiedenis van de Muur. Bij en in een voormalige wachttoren kregen we onverwacht een rondleiding van de broer van de eerste Muur-dode. Het gaf de vijf uur durende tocht een nog indringender karakter.
De Berlin’s Best Tour was niet zo heftig, maar daarom niet minder interessant. Een Nederlandse student gidste ons langs de hightlights en liet ons bijzondere plekjes zien waar je als toerist normaliter niet komt.
De dag erna namen Paula en ik de fiets mee in de S-Bahn naar Potsdam. Daar peddelden we door het Neuer Park en rond de Heiliger See. Op de weg terug was het een hele kunst om met de fietsen in het juiste station uit de overvolle tram te geraken.
Er wordt overigens wat afgefietst in Berlijn. Op de weg, het fietspad, de stoep of het gras, het maakt niet uit, links en rechts wordt er ingehaald en een éénbaans fietspad wordt per definitie in twee richtingen gebruikt. Naast moderne singlespeeds zie je er opvallend veel racefietsen uit de zeventiger en tachtiger jaren van de vorige eeuw. Waar ze die vandaan halen is me een raadsel.
De automobilisten van Berlijn schijnen steeds meer te wennen aan de fietsers, maar voorrang verlenen ze pas als het écht niet anders kan. Volgens Paula ben ik één keer bijna ondersteboven gereden. Ik heb er niets van gemerkt: we waren gaan eten in Biergarten Prater en ik had een paar halveliters op.

Enkele foto's

Een bidon met Zen

2011-08-14T15:08:00.013+02:00

Uit Een bidon met Zen
Voor wie én van fietsen én van haiku’s houdt.

(Fromberg)
De boer was weer gul
met mest – een fietser veegt de
spetters van zijn bril.

(Bosschenhuizen)
Te lang en te diep
in het rood - in een wei schudt
een ezel het hoofd.

(Alpe d'Huez)
Liefde op de fiets -
zij aan zij steeds verder in
wolken raken.

Een bidon met Zen telt 36 pagina's, kost € 8,95 en is verkrijgbaar via de (internet)boekhandel of bol.com.
ISBN: 978-94-91254-30-7

Een aantal van de fietshaiku's verscheen in

Boerka2

2011-08-01T18:55:00.000+02:00

De medaille

2011-07-18T08:51:00.012+02:00

Een tijdje terug kreeg ik een mail van Jean-Pierre, een achterneef die ik nog nooit heb ontmoet. Zijn vader, Georges Vanbrabant en mijn vader waren volle neven. Ze koersten in 1947 en 1948 samen bij de amateurs. Een jaar later stapte Georges over naar de beroepsrenners. Hij reed voor Peugeot-Dunlop, Vredestein en Plume Sport. Acht keer kwam hij bij de profs als winnaar over de meet.
Zijn beste prestaties leverde Georges, wiens naam ik geregeld hoorde in de koersverhalen van mijn vader, bij de amateurs. Hij hoorde in die categorie bij de top. Daarvan getuigen niet alleen de uitslagen en krantenartikels, maar ook zijn deelname aan de Olympische Spelen van Londen in 1948. Georges reed met het Belgisch team de ploegenachtervolging. In de kwartfinales werden ze uitgeschakeld door de Italianen, die later zilver wonnen.
Georges rekende erop dat hij ook de Olympische wegwedstrijd mocht rijden. De keuzeheren, die ter plekke een besluit zouden nemen, lieten hem echter om dubieuze redenen buiten de selectie. Georges was zo ontgoocheld dat hij meteen zijn koffers pakte. De medaille die iedere deelnemer aan de Olympische Spelen kreeg, heeft hij bij zijn thuiskomst in de originele verpakking in een la gestopt om ze er nooit meer uit te halen. Jean-Pierre vond de erepenning begin dit jaar, kort na het overlijden van zijn vader.

(Meer foto's van Georges en zijn medaille)

Vlaamse haai

2011-07-05T12:57:00.012+02:00

Gisteren weer niet met de fiets naar Lier geweest. Er hing te veel Maes en Stella in de lucht.
Het was goed toeven op het begijnhofterras van Zuster Agnes en het was leuk (plezant) om weer de Mil te heten. Spannend was het ook: op je zestigste mannen terug zien die je op je achttiende voor het laatst gezien hebt! En dan het merkwaardig verschijnsel dat je als oud-lotgenoten gewoon de draad weer oppakt, alsof al die tussenliggende jaren er niet toe doen.
De mooiste anekdote van de avond? Die van een vlaamse haai, die een biologieles over vogels binnenzwom omdat de uit de Vlaanders afkomstige pater-docent de 'g' niet kon uitspreken. De leerling die halsstarrig weigerde iets anders op te schrijven dan wat de pater dicteerde, hield er een flink pak rammel aan over.
Volgende afspraak over enkele maanden. Met of zonder fiets.

Den Etienne, de Fonne, de Nico en den Herman

Lombardije

2011-07-03T11:01:00.034+02:00

Afgelopen week (met vrouw, zonen & vriendinnen) een mooi huis gehuurd in Lezzeno, één van de vele schilderachtige dorpjes aan het Comomeer. Zalmkleurige huizen, nauwe straatjes, steile trappen, Italiaanse geuren en klanken, terras met uitzicht op het meer en de bergen, stralend weer, uitgebreid tafelen en kletsen én scrabbelen, op leven en dood: zo’n weekje dus.
Terwijl het jonge volk overdag z’n vakantiegang ging, verkenden Paula en ik de omgeving een paar keer met de fiets. Eén van onze tochten leidde ons via een ‘kustweg’ naar Bellagio, waar de Passo di Ghisallo (754m) begint, één van de scherprechters in de finale van de Ronde van Lombardije. Ook wij peddelden de 10 km lange 'col' op, met zijn stukken van 12% niet bepaald de makkelijkste klim bij 30˚C. Uiteraard bezochten we het Santuario della Madonna en het Museo del Ciclismo. Na de afdaling richting Asso wachtte ons de tweede klim van 10 km, de Colma di Sormano (1124m). Eenmaal boven mochten we 15 km dalen naar Nesso en Lezzeno. Qua rust, natuur, ansichtgehalte en wielerhistorie een wonderschoon rondje van 55 km.
Later in de week reed ik de Colma di Sormano vanuit Nesso op. Even voorbij de top ging ik schuin rechts de smalle Muro di Sormano af: 2 km aan gemiddeld 15,5% met uitschieters tot 25%. Beneden maakte ik rechtsomkeer om mezelf al fietsend naar boven te hijgen. Een hele onderneming, zeker als je tot tweemaal toe door een autowerend poortje moet, zonder voet aan de grond te zetten! Begin jaren zestig zorgde de Muro voor zo’n chaotische taferelen in de Ronde van Lombardije dat de organisatoren de klim niet meer in het parcours durfden opnemen. Het wegdek is ‘bedrukt’ met namen van toenmalige renners en de tijden die ze nodig hadden om boven te komen.
Tussendoor leende zoon Joost mijn fiets om de Passo di Ghisallo aan zijn lijstje toe te voegen. Mijn bezoek aan Ghisallo leverde me overigens de maglia nera van 1951 op, een prachtige zwarte retro-trui, met een kraag en drie zakjes op de borst. Tussen 1946 en 1951 (mijn geboortejaar) werd de maglia nera in de Ronde van Italië uitgereikt aan de renner die het laatste stond in het klassement. Geen trui die beter bij mij past dan deze!

De foto's

Lombardije (2)

2011-07-02T16:01:00.036+02:00

De Canon-digital-ixus50-plaatjes

Op weg naar Bellagio

Tussen Gino en Fausto, op de Ghisallo

Nieuwe handschoentjes voor Paula

In de klim van de Sormano

In de afdaling naar Nesso

Bij het meer in Bellano

Door de straatjes van Bellano

Joost in de klim van de Ghisallo

Voor het Santuario

Op de Muro di Sormano, in de afdaling genomen!

Echte foto's (gemaakt d0or Nienke, vriendin van Joost)

Laatste foto door Gijs/Janneke zelf gemaakt

Klik op de foto's voor een groter formaat

De Vogezen (2)

2011-06-29T19:16:00.004+02:00

De hele groep voor het hotel.

De eerste van de acht cols.

De tweede col, na een pittige omweg.

De laatste van het opwarmrondje.

Waar moeten we naartoe?

Naar de Bramont dus.

De eerste van de dag.

Richting Grand Ballon.

Blij dat ze boven waren.

Op de Route des Cretes.

Op de Col de la Schlucht.

Spreekt voor zich.

In Munster, op weg naar de Petit Ballon.

We kunnen er aan beginnen.

Op de Petit Ballon.

Op de Platzerwasel.

Ook hier blij dat men boven was.

Uitzicht vanop de Route des Cretes.

Klik op de foto's voor een groter formaat.

Maximaal genot

2011-06-24T18:00:00.005+02:00

Begin vorig jaar kreeg ik het verzoek van Hannie Rouweler om mee te werken aan een haiku-verzamelbundel die ze als titel gaf:‘Voor wie men knielt en opstaat’. De aangeschrevenen (onder wie Christina Guirlande, Joris Iven, Nanne Nauta, Jana Beranová, Norbert De Beule, Mark Meekers en Bert Bevers) werd gevraagd vier haiku’s te wijden aan een (favoriete) beroemdheid. Aan haiku had ik me nog nooit gewaagd, maar met de trip naar de Italiaanse Alpen en de beklimming van de Mortirolo in het vooruitzicht leek het me het proberen waard. Op de Mortirolo staat namelijk een monument voor Marco Pantani, niet bepaald mijn favoriet maar wel beroemd. In hoeverre mijn haiku’s over hem geslaagd zijn, kan ik niet beoordelen, ik kreeg de smaak voor de Japanse dichtvorm wel te pakken. In niet meer dan 17 lettergrepen een verhaaltje vertellen: maximaal genot voor een minimalist.

De bundel

Wielercafé

2011-06-22T13:11:00.010+02:00

Gisteravond van Maastricht naar het tien kilometer verderop gelegen Sibbe gefietst. In café Aan de Kirk werd het nieuwe wielertijdschrift W.I.L ten doop gehouden in aanwezigheid van een honderdtal geïnteresseerden. De makers van NOS Andere Tijden Sport vertoonden een preview van de documentaire over Peter Winnen’s eerste zege op Alpe d’Huez. Een fraai stukje televisie. Dirk Jan Roeleven en Peter vertelden daarna hoe de documentaire tot stand is gekomen. Sven Portz gaf een toelichting op zijn onderzoek naar ‘werken en fietsen in de naoorlogse wielerjaren’. Het ontstaan van het plaatselijk wielermuseumpje werd door Hub Harings uit de doeken gedaan en Ton Engels bracht enkele mooie wielerliedjes ten gehore. Zelf las ik een aantal gedichten voor over (oud) wielrenners uit de streek. Leuk aan zo’n avond zijn ook de ontmoetingen in de nazit. Of het door de daarin genuttigde pils kwam of door de duisternis, ik weet ik niet, maar op de onverlichte weg van Sibbe richting Bemelen en Maastricht voelde ik me lichtvoetiger dan ooit.

Foto: © Marc Hurkens, www.marcand.nl

Op de vlucht?

2011-06-19T09:00:00.005+02:00

Volgens de kapper van mijn vrouw zijn veelfietsers mensen die voortdurend op de vlucht zijn voor zichzelf. Ik heb een tijdje nagedacht over die opmerking en ben tot de slotsom gekomen dat het nonsens is. Als je gaat fietsen neem je jezelf mee, je kunt jezelf niet ergens achterlaten. Vervolgens heb je twee uitersten: je komt jezelf genadeloos tegen of je slaagt erin jezelf naar een grote staat van vrijheid te pedaleren. Fietsen stelt je in de gelegenheid om voor veel te vluchten, maar niet voor jezelf. Later, als mijn laatste uur geslagen heeft, vraag ik mijn dierbaren me op mijn racefiets te helpen. Als ik er niet afval blijf ik trappen, minstens twee keer de aardbol rond.

Tik

2011-06-15T08:06:00.006+02:00

Mijn verzoek om hulp leverde tal van meevoelende reacties op. Een tik aan de fiets blijkt een veel voorkomend euvel. Vaak komt men er na lang zoeken achter wat er aan de hand is, vaak ook niet. Tja, en wat doe je dan? ‘Laat je niet gek maken,’ schrijft Bart, ‘met mijn 1,98 bij 90kg heb ik op elke fiets een tik. Soms heel hard, soms nauwelijks hoorbaar. Ik vind het eigenlijk wel een gezellig geluid.’ Of: ‘Ik heb clubgenoten die totaal geen probleem maken van een tik,’ verzucht Fons, ‘maar bij mij kan het leiden tot slapeloze nachten en het kopen van een nieuwe fiets.’ Albin heeft het over andere tikken in het leven: ‘Een tik meer of minder: loslaten en accepteren is de beste weg naar genezing.’
Veel en uiteenlopende adviezen kreeg ik. Michiel bracht me in contact met Marten en die liet me op zijn website een handleiding van drie A4-tjes over ‘bijgeluiden’ zien. En dus ging ik aan de slag. Balhoofd en crankstel van de Trek en de Bianchi waren al ‘behandeld’ door mijn fietsenmaker, voor de rest werkte ik met mijn twee linkerhanden zoveel mogelijk aanwijzingen af. Pedalen, bidonhouders, spaken, naven, snelspanners, stuur, stuurpen (de bouten!), remmen en zadelpen. Schoonmaken, een druppeltje olie, invetten en/of vastdraaien. Een paar keer de Wilhelminabrug opdansend verbeeldde ik me dat ik geen tik meer hoorde, noch bij de Trek noch bij de Bianchi. En nu afwachten of het na 100 km Mergelland écht zo is.

PS.
Een maand later.Na mijn hulpkreet krijg ik geregeld de vraag hoe het gaat met de tikken in mijn Trek en mijn Bianchi. Ik durf niet te vroeg te juichen, maar ik fiets nu al weken tikloos door het leven. Omdat ik zoveel geadviseerde handelingen uitvoerde, weet ik niet precies wat het euvel verholpen heeft. Maar dat vind ik, zoals de lezer zal begrijpen, allerminst een probleem.

Help!

2011-06-13T09:33:00.006+02:00

Ik fiets veel en graag bergop. Er gaat geen week voorbij zonder heuveltjes in Mergelland, Voerstreek of Land van Herve. Zittend klimmen kan ik niet, ik sta altijd op de trappers. Met mijn 1m79 en 73 kg duw ik de pedalen naar beneden terwijl mijn fiets lichtjes van links naar rechts en weer terug blijft gaan. Dansen heet zoiets, al klinkt dat in mijn geval mooier dan het is. Ik vermoed dat geen enkele fiets dat leuk vindt, want na verloop van tijd kregen en krijgen die van mij allemaal een tik: de Colnago, de Gazelle, de Trek en nu ook de Bianchi. Blijf ik in het zadel dan is er niets aan de hand, ga ik op de trappers staan dan hoor ik (en degene die op dat moment bij me is) bij iedere omwenteling een tikkend geluid. De ene dag al wat erger dan de andere. Ik word er gek van. Iedere keer weer speurt mijn fietsenmaker naar mogelijke oorzaken in balhoofd, kabels, trapas of spaken. Wat hij ook doet, helaas. Als de tik al achterwege blijft, langer dan enkele tochten duurt het nooit. En of ik nu andere trappers monteer of van schoenen wissel, het helpt allemaal niets. Wordt er iets over het hoofd gezien, kan zo’n tik wel of geen kwaad, moet ik er mee leren leven, moet ik zittend leren klimmen, moet ik geen confectie maar een op maat gemaakte fiets aanschaffen? Wie kan het mij vertellen want dit is een heuse noodkreet, een schreeuw om een tikloze fiets!

W.I.L - Wielrennen in Limburg

2011-06-09T18:04:00.007+02:00

Binnenkort verschijnt het eerste nummer van een nieuw wielertijdschrift (in boekvorm): W.I.L. – Wielrennen in Limburg. Het is een initiatief van Lean Hodselmans, Maurice Ambaum en Carlo van Nistelrooy.
De presentatie vindt plaats op dinsdagavond 21 juni 2011 in café Aan de Kirk in Sibbe. Peter Winnen is hoofdgast in het avondvullend programma, Ton Engels brengt een aantal liedjes ten gehore, er zijn wielerfilmpjes te zien van de Limburgse filmer Rob Hodselmans, historicus Sven Portz vertelt over zijn onderzoek naar de Limburgse wielergeschiedenis, oud-profrenner Hub Harings geeft uitleg over het wielermuseumpje dat gevestigd is in café Aan de Kirk en ondergetekende zal wielergedichten voorlezen.
Wat komen we in het eerste nummer zoal tegen? Peter Winnen blikt terug op zijn eerste overwinning op Alpe d'Huez, Limburgs talent Wout Poels wordt geprotretteerd, Bennie Ceulen memoreert de AGR van 1976, Frans Maassen doet de Rabobank-tactiek van de Tour de France uit de doeken, gouverneur Léon Frissen, voetbalcoach Sef Vergoossen, ondernemer Peter Smeets en muzikant Ton Engels verhalen over hun passie voor het wielrennen. Zelf werkte ik mee middels drie gedichten, ze gaan over Rob Ruygh, Roy Curvers en Wout Poels.
Meer informatie is terug te vinden op wil-limburg.

Wageningseberg 94

2011-06-08T15:23:00.000+02:00

De verhaaltjes op Fietsvarianten moeten iets met fietsen te maken hebben, al is het maar heel in de verte. Een tweede slaapkamer van een appartement die gebruikt wordt als stalling voor een racefiets is voldoende. Zeker als dat appartement gelegen is op de Wageningseberg (Utrecht). Daar woont op nr 94 mijn oudste zoon. Hij heeft zijn appartement te koop gefilmd omdat hij ‘plannen’ heeft met zijn lieftallige vriendin Nienke. Zeker voor haar zet ik met plezier mijn schroom om ordinair reclame te maken opzij.

Als ik het me goed herinner

2011-05-25T16:01:00.002+02:00

Een tijdje geleden kwam ik op internet Herman L. tegen, de klas- en kostschoolgenoot die indirect aanleiding was voor de eerste politieke discussie bij ons thuis aan tafel. Dat wil zeggen: toen ik op een zondag, ergens in 1967, tijdens het middageten heel enthousiast begon te praten over Herman’s vader en zijn strijd voor de Vlaamse zaak, ging mijn vader woedend en zonder een woord te zeggen van tafel. Mijn moeder probeerde te sussen, zei dat ik daar nooit meer over moest beginnen, dat het met de oorlog te maken had, dat veel Vlaamsgezinden met de Duisters hadden geheuld, dat mijn vader in het verzet had gezeten. Na die dag kreeg ik stukje bij beetje te horen welke keuzes mijn vader op zijn twintigste had gemaakt.
Herman, die zich op de universiteit distantieerde van zijn vaders gedachtegoed en sinds die tijd politiek (en syndicaal) actief is voor de socialisten, liet me weten dat er één pater was die hij graag nog ‘ns terug wilde zien: den Armand.
Twee jaar geleden nog liet de tachtigjarige Armand zich niet door een paar glazen wijn en een whisky weerhouden om mij vrolijk en veilig met zijn auto van het restaurant naar de B&B te rijden waar ik logeerde. De afgelopen weken duurde het even eer ik er achter kwam waarom hij niet reageerde op mijn emails en telefoontjes: hij verblijft al enkele maanden in een verzorgingshuis om er te revalideren van twee knieoperaties. En dus sprak ik met den Herman af om den Armand te verrassen.
Het werd een gedenkwaardig weerzien gisteravond. Pater Armand, die wel zijn mobiliteit maar niet zijn humor kwijt is, worstelt nog met de naweeën van de narcose: het heeft hem heel wat moeite gekost om zijn geheugen weer een beetje op orde te krijgen.
Herman en ik doken na ons bezoek aan Armand de kroeg in en we bleken elkaar heel wat te vertellen te hebben: over het leven en de politiek, over hoe we terugkijken op de periode waarin we lotgenoten waren. Er zijn enkele gabbers uit die tijd met wie we allebei graag nog ‘ns rond een cafétafel willen zitten. Als ik het me goed herinner hebben we afgesproken dat we daar werk van gaan maken.
Vanmorgen werd ik in een hotel aan de oever van de Nete wakker met een lichte kater, de lucht was grijs, het miezerde en ik was blij dat ik me een dag eerder toch maar met de trein en niet met de fiets naar Lier had begeven.

Bijpraten

2011-05-21T17:55:00.007+02:00

Vanmiddag een zomers Rondje Mergelland gefietst met Gijs, mijn jongste zoon. Mooie gelegenheid om bij te praten, al raak je daar, zeker als je ook bergop aan een redelijk tempo door blijft kletsen, behoorlijk buiten adem van.

Fietsen in Berlijn (2)

2011-05-20T09:49:00.050+02:00

De fietsen!

De Kulturbrauerei, van waaruit Berlin on Bike vertrekt.

Uitleg van Tom.

In het Mauerpark. Ons appartement lag om de hoek.

De brug waar de Muur in 1989 open ging.

Op deze plek liep de Muur. Staat de tekst naar je toe dan zit je in het Westen. Paula staat dus in het Oosten.

Gedeelte van de Muur dat helemaal werd bewaard.

Van boven gezien.

In een stuk voormalig niemandsland.

De konijntjes, de enige levende wezens die konden overleven in het niemandsland.

Wachttoren van waaruit G Liftin werd neergeschoten.

Uitleg van zijn broer.

Richting regeringsgebouwen.

Tweede tocht, onder leiding van Niels.

Op het museumeiland.

Voor de Berliner Dom, tussendoor de Televisietoren op de Alexanderplatz.

Op het Gendarmenplein.

Checkpoint Charlie.

Voormalige kelders van de Gestapo.

Potsdamer Platz.

Langs het Holocaust Monument.

Brandenburger Tor.

En verder...tussen de geschiedenis doorlopen...

...bezoek aan het indrukwekkend Joods museum...

...Berlin Alexanderplatz...

Mauerpark: fietsend tussen Das leben der Anderen en Goobye Lenin.

Georges Vanbrabant

2011-05-19T06:43:00.004+02:00

Actiefoto op de piste

Winnaaar van Brussel-Zonhoven, wedstrijd voor amateurs, 1948

Winnaar van de spurt voor de 3e plaats in de 'Trofee van het eiland Man', 1948

Pré-Olympische wedstrijd op wielerbaan van Herne Hill Londen, 1948

Pré-Olympische wedstrijd op het eiland Man, 1948

De Belgische wielrenners bij hun vertrek naar de OS van Londen, 1948

De herinneringsmedaille die de deelnemers aan de OS van 1948 kregen.

Winnaar in een wedstrijd voor beroepsrenners in Izenberge, 1951

(Klik op foto's voor vergroting)

Land van de Witte

2011-05-09T16:24:00.016+02:00

Eergisteren de cyclone ingepakt, aan de fiets bevestigd en met Paula vertrokken richting Diest, waar we een hotelletje hadden geboekt. Onderweg, in Halen, bezochten we een klein oorlogsmuseum dat geheel gewijd is aan de Slag der Zilveren Helmen . Mijn grootvader was daar in 1914 van de partij als lansier bij het Belgisch leger.
Gisteren morgen begonnen we rond een uur of tien aan het Land van de Witte, een knooppuntenroute van 60 km. De zon deed toen al haar zomerse best.We reden door de provincies Brabant, Limburg en Antwerpen. De eerste trekpleister was de Abdij van Averbode. Zo mooi als de route door de bossen naar het Norbertijnenklooster was, zo beton-eentonig was de weg door de dorpsranden naar Scherpenheuvel, het bekende bedevaartsoord. In Zichem zagen we vervolgens geen Heren, maar wel het standbeeld van hun schepper, de schrijver Ernest Claes, die de Witte, een andere creatie van hem, op de schouders draagt. We waren ruim op tijd weer in Diest, dat oude stadje in het Hageland. In het prachtige Begijnhof was er van alles te beleven in het kader van de Dag van de Diestse Cruydtcoeck.
Vandaag, na het ontbijt, trapten we ons (60 km met hier en daar een regenbuitje) naar huis. Tijdens onze tocht door het Land van de Witte kwamen mijn dierbare echtgenote en ik al tot de conclusie: zo'n weekend doet een mens & het huwelijk bepaald geen kwaad.

Enkele foto's en de route

Peetvader van de Gulpenerberg

2011-05-04T15:36:00.003+02:00

Brévet International du Grimpeurs nodigt haar leden uit Peetvader te worden van één of meerdere van de duizend geselecteerde BIG's in Europa. De heuvel of berg dient 25 keer beklommen te worden. Al naar gelang de zwaarte krijgt men daar een jaar, een maand, een week of een dag de tijd voor.
De Gulpenerberg vanuit Partij (700 meter lang, 8,1 % gemiddeld, maximaal 18%) is zo'n BIG. Je ziet hem al van ver opdoemen, als een loodrechte lijn in het landschap. Hoewel niet bepaald mijn lievelingsklim, ga ik vandaag toch proberen vriendjes met hem te worden: kijken of hij mij 25 keer gunstig gezind wil zijn.
Om elf uur sta ik aan de voet. Zou het veel uitmaken: een rondje van 100 km Mergelland met 15 hellingen of hier 25 keer op en neer? Het geluk is aan mijn zijde: ik heb goede benen, de zon schijnt volop, de strakke oostenwind waait tijdens het klimmen in mijn rug en zorgt bij het dalen voor heerlijke verkoeling.
Het steilste stuk peddel ik omhoog met de 30x25. Op het gemak. Zoals altijd en overal. Mijn berekening blijkt te kloppen. Tegen 9 á 10 km per uur heb ik rond de vier minuten nodig per klim. Afkruisen en dalen kost een minuut.
Na een uur zit ik tot mijn eigen verbazing bijna op de helft. Tijd voor een banaan en plas. De klim voelt als de Mortirolo, maar dan een Mortirolo met om de 700 meter een even lange afdaling.
Ook het tweede gedeelte verloopt beter dan verhoopt, ik kom geen enkele keer in de problemen. Geregeld ben ik een fietsende wegwijzer voor wandelaars die hun kaart niet helemaal vertrouwen en vragen of ze in de goede richting lopen. Mijn tempo is zo gezapig dat ik adem over heb om te antwoorden. De Gulpenerberg is echt mijn vriendje aan ’t worden.
Patrick Delait, journalist bij Dagblad de Limburger en fervent hardloper, schrijft vandaag in zijn column dat hij en andere veertigers 'die sporten alsof hun leven er van af hangt' eigenlijk ‘zielige kerels’ zijn. Tsja, oud en wijs geworden kan ik hem vertellen dat het met de jaren alleen maar erger wordt.

Charmes

2011-04-30T19:07:00.007+02:00

Je ziet tegenwoordig steeds meer meidengroepen door het Mergelland pedaleren. Wat doen de dames als ze een lekke band hebben? Gewoon, een nieuw binnenbandje opleggen en als dat niet lukt, hun charmes gebruiken. Zoals vanmiddag in het Vijlenerbos. Ik werd door zes bevallige twintigers aangehouden: ‘Meneer, bent u sterk?’ Allesbehalve, maar een welopgevoed man kan moeilijk doorfietsen zonder te vragen wat er aan de hand is. Een van de meisjes had het lekke binnenbandje van haar voorwiel netjes vervangen maar kreeg het laatste stukje buitenband niet over de velg. Nou, wat ik ook probeerde, ook ik slaagde er niet in. Het deed me aan mijn vader denken. Als hem iets niet lukte bij het repareren van fietsen hoorden we hem godmiljaardenondedju roepen, net zo lang tot het onwillig materiaal zich gewonnen gaf. Mijn voorzichtig gevloek was niet afdoende. Ik hield een jonge fietser aan en vroeg hem te helpen. Ook hij bleek in z’n eentje niet sterk genoeg. Een bandenlichter en vier handen waren nodig, vier handen die bereid waren tot blarenstoe te wringen. Een van de meiden vroeg zich onderwijl af of ze een foto zou maken van ons gewroet, het werd haar sterk ontraden door haar vriendinnen. Jammer, anders had ik nu ongetwijfeld een prachtige illustratie voor dit verhaal gehad.

Het rondje van Roel

2011-04-23T20:50:00.007+02:00

Gisteren mee geweest met zoon Joost en Roel, één van zijn vrienden. We fietsten het basisrondje van Roel, een mooie rondrit door het Land van Herve en het Mergelland. De heren deden het rustig aan en ik mocht in het wiel blijven. Toch moest ik nog behoorlijk harder dan ik gewend ben. Het werd voor mij niet alleen een pittige maar ook een plezierige tocht, want de heren ouwehoeren wat af onderweg.
Er waren veel fietsers die van het goede weer profiteerden. Op weg naar Val Dieu haalden we een oudere man in, die netjes aanpikte en vertelde over zijn koersverleden. Even verderop zei hij:
‘Ik laat jullie nu gaan, want ik ben 72 en van de dokter moet ik me daarnaar gedragen. Ik zou per slot van rekening jullie vader kunnen zijn.’
In plaats van mijn mond te houden, antwoordde ik:
‘Dat zou kunnen, hoewel, ik ben 60.’
De goeie man keek me beduusd aan en kwam niet verder dan ‘Oh!’
Ooit heb ik me voorgenomen om tegen medefietsers nooit of te nimmer op te scheppen over mijn leeftijd. Na gisteren vraag ik me af of ik daar in slaag.

Op oefening

2011-04-17T18:31:00.006+02:00

Laatst nog ‘ns een Rondje Hallembaye gefietst. Volgend jaar is het namelijk een halve eeuw geleden dat ik mijn eerste racefiets kreeg en mijn vader me geregeld mee ‘op oefening’ begon te nemen.
Mijn oudere broer en ik werden op zo’n dag rond half zeven uit bed getrommeld. Ons ontbijt bestond uit een gele brei van havermoutvlokken gemengd met eidooier en suiker. Als drank namen we een bidon koude koffie mee en het getuigde van karakter om onderweg zo weinig mogelijk te drinken, hoe warm het ook was.
Het 80 km lange rondje dat we meestal fietsten leidde ons van Godsheide naar Diepenbeek, Bilzen, Kleine Spouwen, Riemst, Eben-Emael, côte de Hallembaye, Bassenge, Hautain St Simenon, Glons, Sluizen, Tongeren, Guigoven, Kortessem, Wimmertingen en Rapertingen.
Vanaf daar kon de eindsprint worden voorbereid. Nou ja, de uitslag stond jaren lang van te voren vast, want ook al lanceerde mijn vader me met een flinke duw in mijn rug, ik was niet in staat mijn broer te verslaan. Hem verschalken met demarrages, ach, twee keer trappen en hij had me te pakken. Met een brede grijns op zijn gezicht.
We fietsten over provinciale wegen zonder fietspaden. Er was toen zo weinig verkeer dat ik me niet kan herinneren dat er ergens een verkeerslicht stond. Wielertoerisme moest in die tijd (begin jaren zestig van de vorige eeuw) nog uitgevonden worden. Veel dorpsbewoners vonden het maar raar: een vader die zijn kinderen mee ‘op oefening’ neemt!

Mijn broer (l) en ik: Dinant 1965.

Twee vlaaien

2011-04-06T15:53:00.007+02:00

Vanmiddag onder een zomerse lentezon een rondje Mergelland gefietst. De hele weg zitten denken aan twee vlaaien. Wat is het geval.
Vorige week is de vader van vriend Jan plotseling overleden. Zonder ziek te zijn en precies zoals hij zichzelf altijd heeft toegewenst, is hij ’s avonds gaan slapen en niet meer wakker geworden. Vierentachtig was hij.
Vanmorgen woonde ik de uitvaartdienst bij. In zijn in memoriam vertelde Jan dat zijn vader, een minzaam man, de dag voor zijn dood nog twee vlaaien heeft gebakken. Eentje vonden ze op tafel, de ander in de koelkast. En op het bidprentje – het dialect is te mooi om te vertalen – staat o.a:

Oze pap, oze kameroad, kameroad van vöal luij.
Der daag veur heer der tusje oet prietsjde
how heer nog ea poar vlaaie gebakke.
Veer weate neet veur wea: neet veur zichzelf
in eeder geval.

Een mooie dag om vrede te hebben, met het leven en de dood.

Luikse kasseien

2011-04-02T18:38:00.006+02:00

In de binnenstad en de buitenwijken van Luik wemelt het van de klimmetjes, het ene al steiler en kasseivoller dan het andere. Roger en ik nemen even buiten Maastricht een ravel (randovélo), die ons langs het Albertkanaal en de Maas riching Ourthe leidt.
In Luik verlaten we het fietspad aan de Quaie de Wallonie en komen na enig zoekwerk aan de Rue de la Sèche, de eerste beklimming van de dag: smal, dicht langs de huizen, asfalt met veel gaten, uitschieters tot 24%. Meer moet dat niet zijn.
Na de afdaling krijgen we de Rue Coupée, vergelijkbaar met de Oude Kwaeremont. In het centrum van de Vurige Stede fietsen we de bekende Rue Pierreuse tegen het verkeer in omhoog. Ons tegemoet komende automobilisten maken er geen punt van, ze gaan zelfs aan de kant om plaats te maken. Wie hier negenhonderd meter kasseien aan 12% bedwingt mag de verkeersregels overtreden.
Op zoek naar de Rue Haute faalt mijn routebeschrijving hopeloos. We raken het spoor enige tijd bijster en tot overmaat van ramp wordt de klim opnieuw bestraat. Daarmee wordt hij van al zijn charmes (lees: lamentabele Waalse kasseien) beroofd.
Na de Rue Joseph Wauters en een lange afdaling bereiken we de voet van de Côte St Nicolas, één van de scherprechters in Luik-Bastenaken-Luik. Roger waant er zich VDB-zaliger, enkele voetballende jongens kijken hem bewonderend na.
De laatste helling in de reeks is de Rue des Escaliers, en die heeft zijn naam niet gestolen. Na een lange, steile aanloop moet je er letterlijk de trappen op, tenminste, als je niet wil verongelukken op het smal, gootachtig kasseienpad dat er tegen 20% langs loopt.
Omdat Roger in tijdnood zit, fietst hij aan een (voor mij) razend tempo dwars door Luik naar Visé en Ternaaien. De kop overnemen zit er niet in en ik probeer het ook niet: dan zou Roger pas echt te laat thuis zijn.

Amstel Gold Race

2011-04-01T19:07:00.004+02:00

De route van de Amstel Gold Race is nu helemaal bewegwijzerd. Er kunnen vanaf de Cauberg in Valkenburg drie lussen gefietst worden van respectievelijk 75, 114 en 79 km. Voor wie met de trein komt: vanaf het station van Maastricht zit men binnen vijf minuten op alle routes. Handig, die bordjes, zeker voor de vele wielertoeristen die hier de weg zoeken.

De hellingen in de finale-lus:

01.Geulhemmerberg, 0,9 km, 6 %, 8 %
02.Bronckweg, 1,6 km, 4 %, 8 %
03.Bemelerberg, 0,8 km, 5 %, 6 %
04.Keunestraat, 0,5 km, 6 %, 10 %
05.Wolfsberg, 0,5 km, 6 %, 12 %
06.Loorberg, 1,5 km, 6%, 6 %
07.Gulpenerberg, 0,6 km, 10 %, 18 %
08.Kruisberg, 0,8 km, 8 %, 17 %
09.Eyserbos, 1,1 km, 10 %, 16 %
10.Fromberg, 1,4 km, 4 %, 10 %
11.Keutenberg, 0,5 km, 13 %, 22 %
12.Cauberg, 1,1 km, 8 %, 12 %

Eyserbos

Als een engel
als een adelaar

zo moet je
hier omhoog

mijn sleuren
mijn harken

't is geen lust
voor het oog

...

Fromberg

Tussen wijnranken
en mooie vergezichten

voor wie geen
haast heeft

voor wie geen
zin heeft

in aanklampen
of gaten dichten

...

Cauberg

In z'n dromen
ligt iedereen
hier alleen
op kop

tussen rijen
dik applaus

danst men
ongenadig
soepel

naar de top

Cauberg

2011-03-31T10:06:00.001+02:00

Veel 'bergen' danken hun bekendheid aan een wielerklassier of -ronde. Denk maar aan de Poggio (Milaan-San Remo), de Muur van Geraardsbergen (Ronde van Vlaanderen), de Redoute (Luik-Bastenaken-Luik), de Jaizkibel (Classica San Sebastian), de Alpe d'Huez (Tour), de Angliru (Vuelta) en de Monte Zoncolan (Giro). Als scherprechter en finishdécor fungeren in een klassieker, in vijf wereldkampioenschappen en twee Touretappes, dat is vooralsnog alleen de Cauberg in Valkenburg gegeven.
Valkenburg a/d Geul is een toeristisch stadje in Zuid-Limburg. Omdat het plaatsje in een dal ligt, moet er geklommen worden om het te verlaten. Dat kan via de Sibbergrubbe, de Goudsberg, de Daalhemmerberg en de Cauberg. De voet van de laatste twee ligt aan het Grendelplein. De Cauberg (exclusief het vals plat waar de klim in uitloopt) is 900 m met een gemiddeld stijgingspercentage van 8% en een maximum van 12%.

http://klimmeninlimburg.info/CMS/index.php
.
In de klim, zo'n honderd meter voor de voetgangersbrug over de weg, kan men scherp naar rechts afslaan (richting Holland Casino) om verder klimmend in het Kuurpark te komen. Daar staan vijf kleine momumenten, vier ter ere van de renners die wereldkampioen werden in Valkenburg en één om het werelduurrecord te memoreren dat Jan van Hout in 1933 fietste.
.

.
In de Gemeente Grotten van Valkenburg zijn wandschilderingen aangebracht met teksten over en handtekeningen van wielrenners die een WK- of Touretappe wonnen in Valkenburg.
.

..
Ik woon op een steenworp van Valkenburg. Tijdens het fietsseizoen hijg ik mezelf geregeld de Cauberg op. Uiteraard ga ik voorafgaand aan Gold Race, Tour of WK ook 'sfeer proeven'.

In z'n dromen
ligt iedereen hier
alleen op kop,

tussen rijen
dik applaus

danst men
ongenadig
soepel

naar
de top

..
De winnaars op de Cauberg:
..
2011 Amstel Gold Race Philippe Gilbert
2010 Amstel Gold Race Philippe Gilbert
2009 Amstel Gold Race Sergei Ivanov
2008 Amstel Gold Race Damiano Cunego
2007 Amstel Gold Race Stefan Schumacher
2006 Amstel Gold Race Frank Schleck
2005 Amstel Gold Race Danilo di Luca
2004 Amstel Gold Race Davide Rebellin
2003 Amstel Gold Race Alexandre Vinokourov

2006 Tour de France (7e et) Matthias Kessler
1992 Tour de France (3e et) Gilles Delion

1998 WK op de weg Oscar Camenzind
1979 WK op de weg Jan Raas
1948 WK op de weg Briek Schotte
1938 WK op de weg Marcel Kint

1973 NK op de weg Joop Zoetemelk
1972 NK op de weg Tino Tabak
1971 NK op de weg Joop Zoetemelk
1958 NK op de weg Jef Lahaye
1957 NK op de weg Wim van Est
1956 NK op de weg Wim van Est
1955 NK op de weg Thijs Roks
1954 NK op de weg Adri Voorting
1953 NK op de weg Gerrit Schulte
1952 NK op de weg Hans Dekkers
1951 NK op de weg Hans Dekkers
1950 NK op de weg Gerrit Schulte
1949 NK op de weg Sjefke Janssen
1948 NK op de weg Gerrit Schulte
1947 NK op de weg Sjefke Janssen
1946 NK op de weg Bouk Schellingerhoudt
1945 NK op de weg Theo Middelkamp
1944 NK op de weg Gerrit Schulte
1943 NK op de weg Theo Middelkamp
1942 NK op de weg John Braspennincx
1939 NK op de weg Janus Hellemons
1938 NK op de weg Theo Middelkamp
1937 NK op de weg John Braspennincx
..

..
In Valkenburg staan enkele beelden die naar het wielrennen verwijzen. Bovenstaand kunstwerk is te vinden op het Berkelplein. Bij gebrek aan informatie heb ik het gedoopt tot 'de onbekende coureur'. Naar aanleiding van de aankomst van de 3e etappe van de Tour van 2006 werd onderstaande creatie geplaatst op de rotonde in Broekhem. Het kreeg de naam 'Wielerstad Valkenburg'.
..

Katholieke atheïst

2011-03-02T16:54:00.006+01:00

Vandaag mijn jaarlijks rondje Godsheide gefietst. Het (vakwerk)huis waar ik geboren werd, staat er nog. Op enkele vage beelden na, heb ik er geen herinneringen aan. Toen ik drie was, verhuisden we naar de woning die mijn vader enkele kilometers verderop had gebouwd, in het centrum van het dorp, schuin tegenover de kerk. Dat huis is vorig jaar gesloopt. Samen met een aangrenzend pand, dat al jaren leeg stond, maakte het plaats voor ‘een stijlvol nieuw project’. Wat mijn vader - hij ligt met mijn moeder begraven op het kerkhof aan de overkant van de straat - daar van vindt, kan ik hem niet vragen. Hoewel, mijn bezoek aan het graf van mijn ouders begint steevast met de vraag: ‘En, alles goed?’ Een rare vraag. Van hun lichamen blijft er steeds minder over en als ongelovige katholiek kan ik me niet voorstellen dat ze ergens rondzwerven in een hiernamaals. Nou ja, helemaal uitsluiten doe ik het niet. Het leven van een katholieke atheïst kent meer van die tweeslachtigheden. Kaarsjes aansteken voor de H Maagd Maria bijvoorbeeld. Niet om een voorbede af te smeken, maar om zieken, examinandi, sollicitanten, reislustigen en uitgetelden in familie- of vriendenkring te laten voelen dat ik aan hen denk. Zo zie je maar. A propos, het zonnetje was lekker vandaag, de schrale noordoostenwind kon er niet tegenop.

Keuring

2011-02-23T09:56:00.001+01:00

Volgende maand word ik zestig, bij leven en welzijn. Volgens de arts, van wie ik gisteren een sportkeuring kreeg, mag ik niet klagen. Mijn conditie is er niet op achteruit gegaan: zelfde maximale Watt, zelfde maximale hartfrequentie, zelfde zuurstofopname, zelfde longinhoud, zelfde hartritme, zelfde bloeddruk, zelfde (winter)gewicht. Het enige verschil met vijf jaar geleden: ik ben gekrompen, ik ben één hele centimeter kleiner dan toen!

Kinderverzet

2011-02-13T09:34:00.012+01:00

Als de wegen nat en smerig en de luchten grijs zijn, taffel ik rond op mijn SingleSpeed-Gazelle. Heerlijk. In eerste instantie had ik een 50 x 22 op liggen, maar dat was me iets te groot: bij stevige tegenwind en vals plat omhoog ging mijn linkerknie protesteren. De 50 heb ik laten vervangen door een 46. En dat is perfect, tenminste, voor iemand die fietst met een kinderverzet. Wind tegen, vals plat, zelfs heuveltjes zijn geen probleem als ze niet steiler zijn dan vijf procent.
De keerzijde van de medaille is dat ik in een afdaling dol draai en dus niet kan bijtrappen. En op vlakke wegen, bij veel wind in de rug, proberen stadsfietsers met een grote versnelling in mijn wiel te kruipen, of nog erger, ze halen me in en laten me ter plaatse. Gisteren hoorde ik er weer eentje achter me aan komen. Toen ik omkeek zag ik een jongeman in een ijltempo naderen. Om hem te ontlopen heb ik gewoon de eerste de beste zijstraat genomen.

Digther

2011-02-09T08:48:00.005+01:00

Voor de liefhebbers: Een bidon met Zen werd gepubliceerd in de nieuwe aflevering van Digther. Volg de links voor meer info.

Land van de Witte 2

2011-01-09T16:37:00.003+01:00

De foto's

Museum Slag der Zilveren Helmen

Begijnhof Diest

Abdij van Averbode

De befaamde 'lekdreef' met zijn vele ijscokarren

De basiliek van het bedevaartsoord Scherpenheuvel

Standbeeld van schrijver Ernest Claes met zijn Witte
op de schouders

Het rondje Land van de Witte

Knooppunten: 32 - 33 - 30 - 31 - 331
334 - 25 - 18 - 56 - 57 - 01 - 94
93 - 59 - 58 - 32

Klik op afbeelding voor vergroting

SingleSpeed

2010-12-20T19:12:00.007+01:00

Het is weer winter. De tijd van slecht drogende, modderige wegen. Als er al geen dikke laag sneeuw ligt. Spinnen is niet mijn favoriete bezigheid en ook het Tacx-en op zolder kan me maar matig bekoren. Het liefst blijf ik buiten fietsen. Probleem is dat ik niet alleen een hekel heb aan poetsen maar ook te onhandig en onzeker ben om kwetsbaar materiaal goed te onderhouden. Niet wetend dat een fiets zonder versnellingen een SingleSpeed wordt genoemd, heb ik mijn ouwe trouwe Gazelle van alle overbodige onderdelen ontdaan. Inclusief derailleur. Wat ik ook niet wist, is dat de verticale padden van moderne frames geen ruimte laten om het achterwiel zodanig te plaatsen dat de ketting op spanning gebracht kan worden. Of de ketting staat te strak, of ze valt er voortdurend af. Monteur Jan van Cycling Evers liet er zijn gedachten over gaan. Dat resulteerde in de aanschaf en montage van een singlespeed-naaf. Een prachtig stukje techniek. En daarmee ben ik weer op het punt beland waar ik ooit, op m’n elfde, begonnen ben: rijen op ne koersvélo met één verzet!

Beklimmingen

2010-12-02T11:04:00.010+01:00

Een overzicht van de côtes & cols waar ik naar boven peddelde.

Heuvels en bergen, bekend of onbekend, het liefst zou ik ze allemaal beklimmen. Overal lekker op het gemak naar boven. En met op het gemak bedoel ik een tempo dat voor een wielertoerist (net nog) acceptabel is. Ik heb er geen moeite mee om in de voorbereiding op een tocht langdurig en lamlendig af te zien, als het maar leidt tot een conditie waarmee ik kan genieten van de landschappen die zich ontplooien tijdens de klim van de Glandon, de Tourmalet of de Stelvio.

Daar heersen esthetisch & atletisch genot,
daar wordt er aan mijn ziel gepeuterd,
daar voeren adrenaline & endorfine
en vrolijk dansje op.

Missiecollege (2)

2010-11-14T09:05:00.020+01:00

Eergisteren een mailtje gekregen van een dame uit de Antwerpse Kempen. Ze las op dit weblog dat ik in de jaren zestig net als haar echtgenoot op kostschool zat bij de Paters van de H.Geest, in Lier. 'Mijn man,' zo schreef ze,'werd er misbruikt door een pater; weet u om welke pater het zou kunnen gaan?'
Tsja. Buiten de schurende knuffels van de immer slecht geschoren pater prefect, had ik alleen last van pater M. Tijdens zijn lessen moest ik mijn ellebogen binnenboord houden, want dwalend door de klas liet hij niet na me aan te stoten. Ik moest er ook voor zorgen dat ik hem niet in m'n eentje tegenkwam. Eén keer was me dat niet gelukt. Hij bedelde om een zoen op zijn wang en tikte met zijn wijsvinger tegen de gulp van mijn korte broek. In welke mate andere leerlingen last hadden van dit soort handtastelijkheden, weet ik niet: er werd veel gegniffeld maar nooit verteld wat er precies gebeurde.
Pater M ben ik een jaar of twee geleden nog 'ns tegen gekomen. Ik heb de tachtiger niet aangesproken op zijn toenmalig gedrag. Ik had er geen behoefte aan en ik had niet voor hem 110 km langs het Albertkanaal gefietst. Dat deed ik wel voor pater A, die ik tijdens mijn laatste twee kostschooljaren leerde kennen. In een restaurant, in de buurt van de B&B waar ik logeerde, hebben we een avond lang zitten bomen. Pater A is namelijk de man die mij leerde nadenken over God, Leven & Liefde. Het enige waar hij het niet over had, was de Dood. Dat verklaart wellicht waarom ik al veertig jaar werkzaam ben in de ouderenzorg.
Het voorgaande liet ik gisteren weten aan de dame uit de Antwerpse Kempen. Vanmorgen kreeg ik een reactie: haar man is zeventien jaar geleden door zelfdoding om het leven gekomen. Er wordt (niet alleen) door haar een rechtstreeks verband gelegd met wat er gebeurd is in Lier, en dat was vele, vele malen erger dan wat mij overkwam.

Klimmen

2010-10-31T16:57:00.004+01:00

Voor de liefhebbers: de 10 steilste en 20 populairste beklimmingen van Europa op een rij gezet.

De Muur

2010-10-21T18:40:00.003+02:00

In iedere aflevering van De Muur staan achteraan korte biografieën van de medewerkers. Door wie ze worden geschreven, weet ik niet, maar ze zijn altijd weer leuk om te lezen. In het laatste nummer kom je het volgende tegen:

Steil

2010-10-19T18:40:00.003+02:00

Afgelopen zaterdag verzeilde ik in een Hasselts café met enkele familieleden en bekenden. Onder hen een oud-coureur van 80. ’t Was alsof mijn vader weer aan tafel zat. Het gesprek ging ook geregeld over hem. Over hoe krom hij op het laatst op zijn fiets zat bijvoorbeeld, over hoe moeizaam hij toen vooruit kwam. Op een gegeven moment houdt het lichaam het voor gezien, er valt geen conditie meer op te bouwen. Tijdens onze laatste gezamenlijke tocht haalde mijn vader amper 15 km per uur. Op een stukje vals plat van hooguit 2% hoorde ik hem verzuchten: ‘Miljaar, wat is het hier toch steil!’

Laatste foto van 'mijn vader op de fiets'

Rondom Maastricht

2010-10-08T19:26:00.019+02:00

Een rondje van 75 km door Maasdal, Mergelland, Jekervallei, Haspengouw, Kempen en Maasland. Van de oudste stad van Nederland via een lelijke cité in Wallonië naar het mooiste dorp van Vlaanderen. Langs de Maas, de Jeker, het Albertkanaal en de Zuid Willemsvaart. Door prachtige bossen, over heuse hellingen. En nergens verder dan 20 km van Maastricht verwijderd.
Paula en ik fietsen het rondje onder een heerlijke oktoberzon en verbazen ons over het effect van de verscheidenheid van alle genoemde gebieden nu we ze één voor één passeren. Een stukje langs de Maas, klimmen door het goudgele Savelsbos, over het Plateau van Caestert, de Mont St Pierre op, langs het Fort van Eben Emael, over de Via Jecore, een terrasje pikken in Kanne, en danseuse op de Muizenberg, op de betonbanen tussen de vette kleigrond, door het uitgestrekte Pietersembos naar het pittoreske Rekem en vervolgens, tussen Maas en Zuid Willemsvaart weer richting thuis.
Daar herinnert mijn dierbare echtgenote me eraan dat ik haar een etentje heb beloofd. Of die belofte vandaag nog kan ingelost!

De route

Oud(er) worden

2010-09-10T14:40:00.002+02:00

Oud worden is genoegen leren nemen met een plaats aan de zijlijn. Die uitspraak spookte geregeld door mijn hoofd tijdens mijn laatste beklimming van de Stelvio, enkele weken geleden. Het was de tweede zware col van de dag. Ik ging voor mijn doen nog goed naar boven, ik zat niet echt af te zien en toch was het alsof mijn lijf voortdurend vroeg: ‘Moet dit nog, is het onderhand niet genoeg geweest?’ Na afloop van de fietsweek had mijn lichaam - bijna zestig jaren oud - ook beduidend meer tijd nodig om te recupereren.
Hoe lang kun je ongestraft doorgaan? Bij grote uitdagingen voor wielertoeristen is slechts 5% van de deelnemers ouder dan zestig. Ik denk dat ik het wat rustiger aan ga doen. De grootste dromen zijn verwezenlijkt en de Galibier en de Izoard hoeven niet in één tocht bedwongen te worden. Eén col per dag en Mergelland-rondjes tot 100km, zou ik dat redden tot ik (bijna) zeventig ben?

Stelvio, Gavia & Mortirolo

2010-09-04T08:43:00.000+02:00

Een week in Bormio geweest met de heren: mijn zonen Joost en Gijs en hun vrienden Roel, Jan, Jorn, Sem, Henri en René. De laatste twee sloten enkele dagen later aan.
Op dag één stond de Stelvio (vanuit Bormio) op het programma: 2758m hoog, 21 km lang, 7,1% gemiddeld. Daarmee is 'de makkelijke kant' van de Stelvio volgens de indexen iets zwaarder dan de Ventoux vanuit Bédoin! Terwijl Jan aan Roel, Joost, Jorn en Sem – voor het eerst een echte col opfietsend en hoe! – liet zien dat hij de betere klimmer is, peddelde ik met Gijs naar boven. Gijs had (te) weinig kunnen trainen en dat stelde mij in de gelegenheid om een kleine 2,5 uur te genieten. De hoogte, de zwaarte, de weg die in 39 bochten naar boven slingert, de indrukwekkende uitzichten en een heerlijk zonnetje maakten van deze beklimming een bijzondere belevenis.
Voor dag twee was er minder goed weer voorspeld. We kozen voor de Bormio 2000 (1938m, 10 km, 7,5%): een mooie geleidelijke klim waarbij je Bormio steeds verder in de diepte ziet verdwijnen.
Dag drie bracht ons naar Mazzo, waar ‘de moordenaar’ op ons wachtte. Met angst en beven zagen de heren de Mortirolo tegemoet, niet zo hoog (1851m) maar wel 12,4 km aan 10,5% met uitschieters tot 18%. In het begin leek het erop dat iedereen mijn motto – zo langzaam mogelijk naar boven – had overgenomen. Het duurde even eer de heren heel voorzichtig uit mijn gezichtsveld verdwenen. Qua uitzicht was er niet zoveel te beleven op deze bosrijke klim, maar de kick van die steile kilometers de baas te kunnen was, zo bleek later, voor iedereen groot. De heren hoeven nooit meer angst te hebben voor een col en al word ik later zo dement als een deur, iedere keer als de naam Mortirolo valt zal er een brede glimlach verschijnen op mijn gezicht.
Dag vier was gereserveerd voor de Gavia, vanuit Bormio 2621m hoog, 26 km lang aan 5,5% gemiddeld. Iedereen fietste, aldanniet geplaagd door opspelende spieren en gewrichten, op z’n eigen manier naar boven. Ik was in gezelschap van Henri, voor het eerst van de partij die week, en hij maakte het helemaal bont door volslagen ongetraind op een geleende fiets in 2u40 de top te bereiken, gezond en wél! De Gavia is een schitterende klim: eerst door enkele dorpjes, vervolgens kilometers lang door een prachtig dennenbos en daarna langs diepe ravijnen met voortdurend uitzicht op besneeuwde toppen.
We sloten de week af met het 105 km lange ‘Rondje Stelvio’, althans dat was de bedoeling. Een aantal heren vond het om allerlei legitieme redenen welletjes geweest, anderen lieten zich met de auto naar de Passo Umbrail brengen. Zelf stapte ik in Bormio in alle vroegte (kou & rust) op de fiets voor de eerste 18 km van de Stelvio.Vanaf de Passo Umbrail, die je op dat punt bereikt, sloeg ik linksaf om met Jorn, Sem, Gijs en Jan richting Zwitersland te dalen. Een prachtige afdaling was het, al zaten er drie kilometer onverharde weg in. Enkele dorpjes verder kwamen we in Prato, waar de beruchte 48-bochten-klim van de Stevio begint: 24 km aan gemiddeld 7,4%. De eerste 11 kilometer zijn goed te doen, daarna zakt het percentage nooit meer onder de 8%. Jan, Jorn en Sem waren bezig een uitstekende tijd te fietsen toen Gijs en ik steeds meer de buitenbochten opzochten. Ook al moest hij daarvoor naar de linkerkant van de weg, het kon Gijs niet deren, boven komen was de boodschap. Het drukke achterop en tegemoet komend verkeer had er alle begrip voor: er werd iedere keer opnieuw geduldig gewacht tot Gijs zijn bocht had afgerond. Het uitzicht dat zich bij het uitkomen van het bos ontplooide is ongezien, in combinatie met de geleverde inspanningen zorgde het herhaaldelijk voor kippenvel.
We hebben de hele week geluk gehad: goed weer, geen ongevallen of defecten, een uitstekend hotel, een mooi stadje met een prachtig pleintje waar het goed toeven was op de terrasjes. En de heren waren niet alleen wat fietsen betreft in vorm.
Bij de volgende afspraak mag en zal ik er graag weer bij zijn.

Volg de links voor meer info en veel foto's.

De beste wielrenners aller tijden

2010-09-01T18:56:00.013+02:00

Van welke wedstrijden droomt een wielrenner? Welke koersen zou hij het liefst winnen? Het lijstje lijkt mij - eenvoudige leek - niet zo lang: Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik, Tour de France, WK op de weg en Ronde van Lombardije. Overwinningen in andere koersen zouden, zo vermoed ik, met plezier ingeruild worden tegen een zege in één van deze historische wedstrijden.
Omdat ze al vele decennia georganiseerd worden en altijd dezelfde faam en status hebben gehad, maken ze ook een vergelijking mogelijk tussen wielrenners uit verschillende generaties. Als we de ranglijst kort houden en de lat op minimaal zeven zeges in genoemde koersen leggen, blijkt dat door de jaren heen slechts 15 renners erin slaagden zo’n palmares bij elkaar te fietsen.
Eddy Merckx staat uiteraard bovenaan. Alle generaties coureurs zijn vertegenwoordigd. Henri Pélissier haalt het net niet, wellicht omdat hij koerste in een periode dat het WK op de weg nog niet werd verreden. Voor Costante Girardengo was dat geen probleem.
Oscar Freire en Tom Boonen staat momenteel op zes, ze hebben dus nog één klassieke zege nodig om bij de allergrootsten te horen.

Klik hier voor: Het volledige lijstje.

Cyclone

2010-07-21T15:18:00.005+02:00

Paula en ik hebben een Radical Cyclone III aangeschaft, een fietsbagagekar die je in een handomdraai hebt omgebouwd tot boodschappenwagen of weekendtas. Ze weegt 5,5 kg en kan 40 kg bagage aan. De afgelopen dagen hebben we haar uitgeprobeerd: hotelletje geboekt in Luycksgestel en Roggel, mijn Trek van een trekhaak (!) voorzien, de Cyclone volgeladen en vertrokken voor drie tochten van circa 80 km.
De eerste dag fietsten we grotendeels door het Maasland, langs de heerlijk verkoelende Zuid-Willemsvaart. Op dag twee ging het via de prachtige Kempische bossen naar de akkergebieden van de Peel. Op de laatste dag leidde de route ons via het Leudal, de Maas en het Julianakanaal terug naar Maastricht. We maakten gebruik van het fietsroutenetwerk en dat betekent op rustige binnenwegen onbekommerd de uitgeprinte nummertjes volgen en zorgen dat je geen bordje mist.
Het fietsen met de Cyclone ging uitstekend. Op vlakke wegen en zonder al te veel tegenwind hoef je nauwelijks meer kracht te zetten. Optrekken en remmen gaat wat langzamer en je moet niet vergeten de bochten wat ruimer te nemen. Als je met je handen op het stuur je ellebogen naar buiten draait, heb je de breedte van de kar. Al met al luxe dus, zeker in vergelijking met de beperkte ruimte van wiebelende fietstassen en zware rugzakken. Voor ons, autolozen die er het liefst met de racefiets op uit trekken, biedt de Cyclone tal van nieuwe mogelijkheden. En die ervaring was zo prettig dat ik de rechtstreekse uitzendingen van de Tour zonder enige spijt aan mij voorbij heb laten gaan.

De Gavia

2010-06-05T08:49:00.005+02:00

Bormio-Gavia-Bormio (55 km)

In het begin van de klim. Rechts Henri, alle wetten tartend
door volslagen ongetraind op een geleende fiets
aan de Gavia te beginnen.

Hier begint het op te schieten.

Roel en Jan, supersnelle jongens.
Jan: tegen gemiddeld 14 km per uur de Gavia omhoog.

René komt boven en ...

... maakt alvast een lijstje met de Franse cols die hij nog
wil bedwingen.

... en daar komt Henri!

Na de Tourmalet, de Alpe d'Huez, de Ventoux en de Glandon
mag hij ook de Gavia op zijn palmares bijschrijven.

In het restaurant op de top, waar de muren vol hangen...

... met foto's uit de historie van de Giro.

De volledige groep.

Als ongelovige katholiek altijd weer dankbaar
als een tocht tot een goed einde is gebracht.

Ook op de top.

Het profiel.

Klik op de foto's voor een groter formaat.

Terug

De Mortirolo

2010-06-05T08:48:00.008+02:00

Bormio-Mazzo-Mortirolo-Grosio-Bormio (80 km)

Op weg naar de Mortirolo.

We kunnen er aan beginnen.

Miel: altijd zo langzaam mogelijk naar boven.

Joost, de man van de grappen en de regie.

Sem (onder het monument van Pantani):

voor het eerst in de cols, met een

39x27 als kleinste versnelling.

Jorn: genoeg talent om ook op de

Mortirolo te kunnen lachen.

Roel: over de volle breedte van de weg

en toch nog tweede boven.

Jan: waarom is die snelle jongen

geen coureur geworden?

Groepsfoto. Gijs was begeleider c.q maker van deze foto´s.

Het profiel.

Klik op de foto's voor een groter formaat.

Terug

De Bormio 2000

2010-06-05T08:48:00.005+02:00

Bormio-Bormio 2000-Bormio (25 km)

Bij het hotel, zicht op Bormio 2000.

In de klim, zicht op Bormio.

En wie komen er weer boven als de anderen ...

... al uitgebreid aan de koffie zitten of ...

... de krant lezen?

Bewijsmateriaal verzamelen.

Roel, stijlvol, bergop en bergaf.

Het profiel.

Klik op de foto's voor een groter formaat.

Terug

De Stelvio (vanuit Bormio)

2010-06-05T08:48:00.002+02:00

Bormio-Stelvio-Bormio (55 km)

Bij het hotel.

In de afdaling zie je waar je vandaan kwam.

De beroemde bochten-bordjes.

Schamel monument van Coppi op de top.

Gezellige drukte.

Afgeplakt bord.

Het profiel.
.
Klik op de foto's voor een groter formaat.

Terug

Rondje Stelvio

2010-06-03T15:36:00.002+02:00

Bormio-Umbrail-Santa Maria-Prato-Stelvio-Bormio (105 km)

In alle vroegte ...

... weer naar boven.

Fietsers ...

... en niet fietsers op de Umbrail.

In volle afdaling 3 km onverharde weg.

In Santa Maria, op weg naar Prato.

De eerste kilometers, richting Trafoi, richting bos.

Uit het bos. Nog een kilometer of zeven.
In het midden boven: de top.
Van boven ziet de weg ...

... er zo uit.

De buitenbochten van Gijs.

Jan: nog even alles geven om binnen de twee uur boven te zijn.

Jorn: een kwartiertje later.

Sem: kan nog lachen na 2,5 uur Stelvio.

De laatste kilometers voor Miel, het rode stipje.
Mooie foto's, gemaakt door Joost.
Goed voor het nieuwe omslag van 'Fietsvarianten'.

Nog even tegen 6 per uur asfalt kijken.

Gijs heeft tijd nodig om bij te komen.

Vanuit Bormio, tot de Passo Umbrail.

Vanuit Prato. Beide klims zijn samen goed voor 3100
hoogtemeters en 42 klimkilometers.

De route.

Klik op de foto's voor een groter formaat.

Terug.

Kefalonia

2010-05-22T09:17:00.028+02:00

Paula wilde graag fietsen in Griekenland en de folders over Kefalonia beloofden veel: het mooiste eiland van de Ionische Archipel, een rijke historie, rustige en goed geasfalteerde wegen, vriendelijke mensen, een aangenaam (voorjaars)klimaat, een schitterende kustlijn en groene bergen. Via Cycletours schreven we ons in voor een fietsweek van Hellenic Cycling. We waren van plan de routes van de snelle jongens gedeeltelijk en in ons eigen tempo te peddelen op de gereserveerde Cube en Merida, maar we bleken de enige deelnemers te zijn. Guido, mede-organisator en meefietsend begeleider, gidste ons niettemin in vier tochten van 72 tot 100 km naar de mooiste plekjes van het eiland.
De eerste dag reden we over een prachtige kustweg rond de baai van Argostoli.
Op dag twee fietsten we een lange etappe met tussenstops bij het ondergrondse Melissani-meer, de indrukwekkende kust van Myrtos en de abdij/kathedraal van Agios Gerasimos, wiens schrijn we geopend zagen worden om enkele oude vrouwen de gelegenheid te geven het eeuwen geleden gebalsemde lichaam van de heilige te kussen. Onze aanwezigheid daarbij werd wonderwel gedoogd door de Orthodoxe priester. Een gedenkwaardige tocht.
Na de rustdag volgden we onze gids op een heuvelachtig parcours langs Pastra, Poros en Skala. Het was een aaneenschakeling van fraaie zeegezichten. Bovendien hadden we de hele dag gezelschap van Steven Rooks. Zat er zomaar een winnaar van Luik-Bastenaken-Luik bij mijn dierbare echtgenote aan het wiel!
Tocht vier leidde ons over een heuse strada bianca en enkele pittige beklimmingen naar het klooster van Kipouros. Het uitzicht over de klif beantwoordde aan alle beschrijvingen. Gelukkig maar, want de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Paula door de warmte, het klimmen en het gemis van haar eigen fiets een paar keer fiks heeft afgezien. De pijn was iedere keer vlug vergeten, want als er al geen natuurschoon wachtte, was er het hotel met zwembad en het uitgebreid tafelen ’s avonds in Stamna, een klein restaurant waar ons veel verhalen over het leven in Griekenland werden verteld.
De laatste dag nam Guido me mee voor een bergrit van 128 km. Het begon in Argostoli met 20 km vals plat aan 2 á 3 % en het eindigde in Mousata met een equivalent van de Redoute. Tussendoor lagen 8 km Izoard naar Makriotica, 11 km naar de top van de Mount Aenos en 4 km Loorberg naar Pastra. Het hele eiland is bezaaid met naamloze hellingen die smeken om in kaart gebracht te worden. Zelfs van de Mount Aenos, de enige met een naam, bestaat geen profiel. Werk aan de winkel voor de beheerders van websites voor klimfanaten?
Paula en ik hebben (met veel dank aan Guido) een heerlijke vakantie gehad. Voor ons was Kefalonia een oase van rust, een Griekse mix van Alpen, Provence en Toscane, omgeven door een Azuurblauwe Zee. Ik kan niet anders zeggen dan: fietsers – recreanten, gevorderden en coureurs – haast u allen daarheen!

Klik hier voor meer info en veel foto's.

Klik op de foto voor een groter formaat.

Galerij

2010-05-07T18:42:00.000+02:00

Het Wielermuseum in Roeselare heeft sinds kort een kleine poëtische galerij, te vinden in de traphal tussen de Odiel Defraye- en de Jempi Monserézaal. Patrick Cornillie, Herman Laitem, Patricia Lasoen, Tom Lanoye, Paul Rigolle, Bart Vanreusel, Willie Verhegghe en ondergetekende leverden een bijdrage. De bezoeker kan de wielergedichten, die worden afgewisseld met foto’s van Patrick Verhoest, niet alleen lezen maar ook beluisteren. Van mij werd 'Briek Schotte' (uit de bundel Godsheide) ingekaderd:

Volgens de prentjes die ik spaarde
reed IJzeren Briek voor Mercier,
Faema, Benotto, Girardengo,
Dr Mann en Alcyon,

de verhalen over hem zaten vol
slijk & stenen, altijd regende het
ook al brandde de zon

en of het van Parijs naar Roubaix,
Brussel of Tours ging

hij geselde, zichzelf
en het peloton

Foto's: Dries De Zaeytijd

5 mei

2010-05-05T10:33:00.015+02:00

Een tijdje geleden kreeg ik het verzoek een vierregelig gedicht te schrijven voor het Bevrijdingsfestival in Roermond. Ik moest terugdenken aan wat mijn vader me enkele maanden voor zijn dood vertelde, en dat leverde de volgende regels op:

In 40-45 zat mijn vader in het verzet.
Twee keer kreeg hij de taak opgelegd.
Hoe ouder hij wordt, hoe blijer hij is
dat die liquidaties werden afgezegd.

Het gedicht was (samen met dat van 24 anderen) te lezen op metershoge doeken die op verschillende plaatsen in Roermond werden ontrold. De gedichten waren ook afgedrukt op kaartjes die bevestigd aan ballonnen de lucht in werden gelaten.

Mijn vader (uiterst links) in 1941 in Tongeren.

De deelnemende dichters : Leo Herberghs, Amber-Helena Reisig, Maarten van den Berg, Chrétien Breukers, Hilke Heijmans, Emma Crebolder, Ton van Reen, Babeth Fotchind, Harrie Sevriens, Koos van den Kerkhof, Ger Bertholet, Fransje Lemmen-Goedemans, Wiel Kusters, Daan Doesborgh, Quirien van Haelen, Danny Danker, Marco Roelofs, John Hölsgens, Herman Verweij, Frits Criens, Marjan Kilkens, Jos Versteegen, Frans Budé, Willem Kurstjen, Miel Vanstreels.

Blote benen

2010-04-17T19:06:00.013+02:00

Terwijl ons ‘thuisland’ overspoeld wordt door 12.000 liefhebbers die hun eigen Amstel Gold Race fietsen, zoeken Paula en ik het rustige Maasland op voor een vlakke tocht van 90 km. Ter voorbereiding op wat komen gaat. Onder een staalblauwe hemel trappen we tegen de noordenwind in richting Maaseik. De prille en kille lente heeft z’n voordelen: op de smalle paden van het fietsroutenetwerk kom je nergens in een file terecht, dat is in de zomer wel 'ns anders. Paula heeft het genot van klikpedalen ontdekt. Nu ze haar angst kwijt is, trekt en duwt ze dat het een lieve lust is. Minstens vijf kilometer per uur rijdt ze sneller dan voorheen. Veel gekker moet het niet worden. Er wordt niet eens meer om een terraspauze gevraagd. En van enige terugval naar het einde toe is ook al geen sprake meer. Voor ik het goed en wel in de gaten heb zitten we weer in Smeermaas. Bij het binnenrijden van Maastricht kruisen we bij een stoplicht de wachtende auto’s van Lotto, Lampre en Rabobank. Niet alleen de ogen van de Italiaan maar ook die van Eric Dekker volgen mijn dierbare echtgenote. Wat hebben de heren in het vizier: Paula’s nieuwe Cube of haar blote benen?

Kefalonia (2)

2010-02-22T09:15:00.003+01:00

Tocht 1 (72 km):

Rond de baai van Argostoli.

Tocht 2 (100 km):

Mousata, Valsemata, Sami, Agh Evfimia, Myrtos, Farsa, Argostoli, Mousata.

Klimmen naar de vallei van Robola!

Dalen naar de kathedraal/abdij van Agios Gerasimos.

Het gebalsemde lichaam van Agios Gerasimos.

Ligt daar de Ventoux?

Toscane?

Ondergronds meer.

De kust van Myrtos.

Twintig kilometer dalen naar Argostoli.

Tocht 3 (77km):

Mousata, Platies, Pastra, Poros, Skala, Platies, Mousata

Steven (Rooks), Paula, Guido!

Tocht 4 (77 km):
Mousata, Argostoli, Lixouri (met het veer), Soulari, Klooster van Kipourion, Kaminarata, Kladata, Lixouri, Argostoli (met het veer), Mousata

Door Argostoli.

Het veer naar Lixouri.

Weer een heel ander landschap.

Strada bianca.

Overstekend wild!

Idem.

In de verte het klooster van Kipourion.

De klif.

Tocht 5 (128 km):

Mousata, Argostoli, Myrtos, Agh Evfimia, Makriotika, Mount Aenos, Digaleto, Tzanata, Patra, Mousata

Kimmen richting Makriotika.

En weer dalen.

De top van de Mount Aenos, 1600m hoog, maar de
geasfalteerde weg loopt maar tot 895m.

Hotel Nostos en restaurant Stamna

Het hotel.

Op het balkon van het appartement.

Paula, Guido, Wilma en Jan (fietsers van een andere tocht).

Terug naar het verhaaltje

Klik op de foto's voor een groter formaat.

Pol

2010-02-19T18:19:00.007+01:00

Gisteren een mooi verhaal gehoord. In een Belgisch grensdorp is vorig jaar een nieuw Rust- en verzorgingshuis geopend. Eén van de bewoners is Pol, amper 63 en al dementerend. In zijn jonge jaren was Pol wielrenner, ik heb hem meermaals zien koersen bij de amateurs. Pol, die altijd is blijven fietsen, heeft zijn racefiets meegenomen naar het verzorgingshuis. Alleen er op uit gaan is er niet meer bij, want na honderd meter is Pol de weg kwijt, maar iedere zondagochtend wordt hij opgehaald door de plaatselijke wielertoeristenclub. Pol beschikt nog over een uitstekende conditie. Zijn maten moeten er wel op letten dat ze hem tijdig waarschuwen als er een andere weg wordt ingeslagen. ‘Pol, linksaf!’of ‘Pol, rechtsaf!’ klinkt het dan. De leden van de club vinden het vanzelfsprekend dat ze Pol meenemen. Ik vraag me af wat hij doet als ze aan de voet van de Hallenbaye komen. Zou hij de neiging hebben om ouderwets te demarreren?

Lekke tubes

2010-02-17T08:33:00.000+01:00

Dit jaar het is al weer vijf jaar geleden dat mijn vader overleed. Het beeld van ‘de angst en de verwarring in zijn oude ziekbedogen’ is langzaam gesleten, mijn maag krimpt niet meer als ik naar de laatste foto’s van hem kijk . Toch gaat er nog steeds geen fietstocht voorbij zonder dat hij zich even meldt. Daar zijn duizend en één aanleidingen voor. Vanmorgen reed ik in gedachten verzonken door een gat – een gaatje - in het wegdek. Dat zou me vroeger een reprimande opgeleverd hebben. We fietsten namelijk met tubes en daar moest zuinig mee omgegaan worden. Een lekke tube repareren was niet eenvoudig: stootlint verwijderen, stiksel open knippen om bij de binnenband te komen, gaatje zoeken, plakken, buitenband weer dichtnaaien en (nieuw) stootlint bevestigen. Mijn vader spaarde alle lekke tubes op tot de wintermaanden. Hij herstelde ze aan de keukentafel. Soms werd ik er bij geroepen want hij wist precies welke exemplaren hij aan mij te danken had: ‘Kijk, dit krijgt ge als ge ook op een koersfiets zit te dromen!’

Winter

2010-02-16T06:44:00.005+01:00

Er valt dezer dagen niet veel te fietsen buiten. Met de racefiets toch niet. Het blijft sneeuwen. En het strooizout zorgt, voor zover voorradig, voor opspattende en vastklevende blubber. Mijn stadsfiets ziet er beroerd uit. Om medelijden mee te krijgen. Zij die van carnaval houden, zitten er niet mee. Zoals mijn zonen. Ze nemen enkele dagen vrij, komen vanuit Utrecht en Amsterdam om zich in het Maastrichtse feestgedruis te storten.Als volleerde carnavalsvierders. Van hun ouders hebben ze het niet. Jaren geleden werden ze door hun Maastrichtse vrienden verplicht om in te burgeren. Het lijkt wel of ze er ieder jaar meer zin in hebben.

Mijn zonen!

Wielermuseum Roeselare

2010-01-31T09:10:00.001+01:00

Bidonachterflap

2010-01-13T18:47:00.000+01:00

Harrie Steevens

2010-01-08T18:47:00.002+01:00

.
In de Amstel Gold Race
van 1968 fietste
de Witte van Elsloo
door zijn eigen achtertuin,

vier lekke tubes, een mede-
vluchter die niet op kop
mocht komen

en vijf in zijn nek hijgende
achtervolgers, ‘t kon hem
niet deren:

hij wilde ‘ns wat anders
dan een zege in Lommel,
Wormer of Erpe-Mere

Eyserbos

2010-01-05T19:00:00.002+01:00

.
Richting zendmast,
richting bos,

de finale kan
beginnen,

in een strak tempo
beloeren ze

elkaar, de favo-
rieten,

wie durft waar
zijn eerste kruit
te verschieten

..

.
Terug naar Rondje Mergelland

Danny Nelissen

2010-01-05T18:36:00.002+01:00

.
Ik kruiste hem geregeld
in het Mergelland,

hij moest eens weten
zo dacht ik dan

met hoeveel kippenvel
ik voor de televisie zat

toen hij de Italianen
en de Columbianen
in het ijle Duitama

een lesje
in pokerfietsen
gaf
.
.

Terug naar Rondje Mergelland

Marc Lotz

2010-01-05T18:20:00.002+01:00

.
Een meesterknecht die na
het winnen van de Haut-Var
niet langer genoegen neemt,

wat volgt is zonde

en ook al drink je
de boetebeker
berouwvol leeg

het blijft een hoofdstuk,
een paragraaf die
altijd zwaarder weegt

Terug naar Rondje Mergelland

Patrick Strouken

2010-01-05T18:15:00.000+01:00

.
Wedstrijd na wedstrijd winnen
bij de junioren en de amateurs,

Nederlands kampioen worden
op de weg en op de baan

’t is helaas geen garantie
om overeind te blijven
in het profgeweld,

hoe kijkt hij terug,
is het iets dat zeurt
is het iets dat kwelt?

Terug naar Rondje Mergelland

Jean Habets

2010-01-05T18:13:00.000+01:00

.
Hij reed voor Skil en Kelly, werd
fietsenmaker aan de voet
van de Keutenberg,

naar zijn mooiste overwinning
hoef je niet te vragen:

de Grand Prix Fourmies
was de enige koers
waarin hij
z’n eigen kans mocht wagen

Terug naar Rondje Mergelland

Ad Wijnands

2010-01-05T18:02:00.002+01:00

.
In de Eurohal zag ik hem
René Pijnen lanceren

om even later zelf
verschroeiend te
demarreren,

Adje, het idool
van alle
Mestreechteneren
.

Terug naar Rondje Mergelland

Raymond Meijs

2010-01-02T08:18:00.001+01:00

.
Wereldkampioen bij de junioren,
vier keer de Hel van het Mergelland
gewonnen

maar in de uitslagen van de Ridder-
ronde kom je hem zelden tegen,

niet meer uitgenodigd, zo zeiden ze
omdat hij zich niet aan de opdracht
van de organisator hield,

in plaats van zich rustig te verschuilen
in het peloton demarreerde hij de boel
aan flarden tussen Onze Lieve Vrouwe-
kerk en Servaasbasiliek,

zo zie je maar: een man uit Valken-
burg verloochent zijn goede
benen niet

Terug naar Rondje Mergelland

Jefke Janssen

2010-01-02T08:00:00.001+01:00

.
Hij werd nationaal kampioen,
won de Saarland Rundfahrt,
leverde strijd in de Tour,

in het WK op de Cauberg
liet hij Schotte gaan:

hij keek te lang
naar Coppi en Bartali
die hun kansen
verkwanselden

en wordt daar
op z’n negentigste
nog altijd
wakker van

Terug naar Rondje Mergelland

Jo Maas

2009-12-20T08:30:00.000+01:00

.
Revelatie en ritwinnaar
in de Tour, wat ging
er mis, wat liep
er fout,

niet bestand
tegen combines
en intriges,

te braaf om zich
te verweren

en o zo opgelucht
dat hij het peloton
de rug kon keren .

Terug naar Rondje Mergelland

Wim Schepers

2009-12-20T08:24:00.000+01:00

.
De Mandel-Leie-Schelde ge-
wonnen, tweede geworden
in de Vuelta

maar die plaats werd
hem ontnomen:

zoals zovelen
werd ook hij betrapt
op het gebruik
van verboden dromen

Terug naar Rondje Mergelland

Piet van den Brekel

2009-12-07T18:59:00.004+01:00

.
Hij werd gedeclasseerd omdat hij
buiten de verzorgingsplaats
een reservefiets had aangenomen,

het kostte hem de wereldtitel
bij de amateurs

en al won hij later bij de profs
de Schelde-Dender-Leie

en al startte hij in Vuelta,
Giro en Tour

het was geen compensatie
voor het verdriet van
Bettembourg

Terug naar Rondje Mergelland

Wielergod in Godsheide

2009-11-20T09:10:00.000+01:00

Vanmiddag een herfstig rondje van 100 km gefietst door Mergelland, Voerstreek en Land van Herve. Na 90 km kwam ik met behoorlijk zere benen in Zichen-Zussen-Bolder. Daar kocht ik in de plaatselijke krantenwinkel het nieuwe nummer van Grinta. In de boekenrubriek schrijft Patrick Cornillie lovende woorden over Godsheide. Zo lovend dat alle pijn uit mijn benen verdween.
.

Katholiek

2009-11-18T11:17:00.000+01:00

Godsheide

2009-11-13T18:36:00.057+01:00

.
Martin Vangeneugden
Miel Severeyns
Charly Gaul
Fausto Coppi
Rik Luyten
Imerio Massignan
Marcel Hendrickx
Federico Bahamontes
René Vanstreels
Frans Gielen
Jacques Anquetil
Jean-Baptiste Claes
Hans Junkermann
Harie D.
Antonio Maspes
Briek Schotte
Willy Vannitsen
Stan Ockers
Tuur Decabooter
Hugo Scrayen
S.T
Rik van Steenbergen
Rik van Looy
Benoni Beheyt
Miel Daems
.

Godsheide is een bundel wielergedichten, vernoemd naar mijn geboortedorp. Vijfentwintig gedichten lang keer ik terug naar mijn (Vlaamse) kinderjaren, die doordrenkt zijn van de koers.
Het bundeltje is uitgegeven door uitgeverij Holland, in de poëziereeks De Windroos. Het kost € 5,95 en is verkrijgbaar in de boekhandel, rechtstreeks of via internet.

Wat men schreef over het bundeltje: Grinta, WielerRevue, Poëziekrant.

Bovenste foto:
Godsheide 1955: de renner in de sterretjestrui is mijn vader.

Het jongentje op de fiets bij de renner tweede van links ben ik.

Onderste foto:

Godsheide 1956: overwinning van mijn vader (links met petje).

Vooraan, jongentje met blonde haren: c'est moi.

Klik op de foto's voor groter formaat.

Grinta2

2009-10-27T16:45:00.000+01:00

Rondje Mergelland

2009-10-08T10:09:00.098+02:00

.
Jefke Janssen
Jan Nolten
Piet Haan
Piet van den Brekel
Wim Schepers
Harrie Steevens
Eddy Beugels
Ben Koken
Jo Maas
Jean Habets

Peter Winnen

Raymond Meijs
Patrick Strouken
Danny Nelissen
Marc Lotz
Roy Curvers
Wout Poels

Al veertig jaar toer ik op een racefiets door het Mergelland, de streek van de Amstel Gold Race. In ieder dorp, op iedere heuvel is er wel iets dat herinnert aan het rijke wielerleven in dit gebied. In Rondje Mergelland heb ik een aantal plaatselijke coureurs op een (poëtische) rij gezet.

Vier van deze gedichten verschenen in De Muur (nr 26) en twee in het eerste nummer van W.I.L (Wielrennen in Limburg).

Koppels

2009-09-20T10:18:00.002+02:00

Ieder jaar zie je steeds meer (echt)paren die zich op een racefiets of een daarvan afgeleid véhikel voortbewegen. Een tijdje geleden peddelden Paula en ik de Geulhemmerberg op. Halverwege stond een koppel van onze leeftijd langs de kant, de Giant aan de hand. De manier waarop ze met elkaar communiceerden beloofde weinig goeds. ‘Je kunt de pot op met je heuveltjes’ hoorden we haar sneren toen we passeerden, ‘ik stap af wanneer ik dat wil!’
Paula en ik konden een besmuikte glimlach niet onderdrukken, want herkenbaar was het zeker. Stel je voor, je stippelt in den vreemde een tocht uit van 80 kilometer die zwaarder in de benen kruipt dan gedacht. Na 50 km krijgt je beminde een geweldige klop van de hamer. Uit pure liefde ga je de route inkorten, maar na een dik uur blijkt dat je in plaats van je gevoel te volgen beter de kaart had meegenomen. In een onbekend gebied niet dit maar het volgend terrasje voorstellen als de ander hard toe is aan een kop koffie, is gevaarlijk, heel gevaarlijk, stel je voor dat je de eerste twintig kilometer geen terrasje meer tegenkomt.
Als je ons, koppels op de racefiets, ziet, is het dus altijd de vraag: bloeit of broeit er wat?

Zuid-Zuid

2009-08-23T18:44:00.009+02:00

Roger houdt van aparte tochten. Enkele jaren geleden verleidde hij me tot De Hel van Houtepen (218 km met 50 hellingen over Waals barbaars wegdek), vandaag gaan we zijn Zuid-Zuid proberen: van het zuidelijkste punt van Nederland (Caestert, Eijsden) naar het zuidelijkste punt van België (Torgny).
Twee weken terug fietste Roger de tocht al met zijn zoon Michel, die normaliter nooit langer dan een kwartier op de fiets zit. Die zoon schudde zomaar 207 km uit zijn benen. Jong en begenadigd met het talent van zijn vader, zo vermoed ik.
Torgny ligt in Lotharingen, meer bepaald in de Gaume, de streek die vanwege het milde klimaat de Provence van België wordt genoemd. Het dorpje is uitgeroepen tot één van de mooiste plaatsjes van Wallonië.
Om acht uur 's ochtends staan we bij de grenspaal in Caestert. Ik ben benieuwd. We fietsen naar Visé en van daar langs de Maas door schitterend lelijke dorpen als Wandre en Chératte. Na Jupille gaat het dwars door Luik en vanaf Tilff belanden voor lange tijd langs de Ourthe. We komen door Esneux, Comblain, Barvaux, Marche. Geen côtes als de Gleize, de Rosier of de Wanne, maar op en af gaat het wel, en niet zo'n beetje.
Kilometers lang fietsen we klimmend en dalend door prachtige bossen. De hemel is inmiddels blauw, de zon schijnt zomers en de hellingen die we vanaf St Hubert voor de wielen krijgen, worden er niet makkelijker op. Mijn bewondering voor Michel, de zoon van Roger, wordt er alleen maar groter door. Hij had er beter vandaag bij kunnen zijn, dan had ik het wat rustiger gehad, want zijn vader fietst gemiddeld vijf kilometer per uur sneller dan ik.
In Séviscourt komen we zowaar terecht op het parcours van de Eneco-tour. De rit van vandaag eindigt in Libramont. 'Nous avons démarré,' roept Roger een paar keer naar ons aanmoedigende toeschouwers, ze belonen ons met nog meer applaus. Vier côtes, meetellend voor het bergklassement, loopt onze route gelijk met die van de Eneco. Daarna gaan we de andere kant uit, naar Neufchateau.
Lange rechte wegen weer door de bossen. Via Assenois, Tittigny en Dampicourt richting Virton. Na de afslag Torgny resten ons nog 7 kilometer. We worden gepasseerd door Marie-José, de echtgenote van Roger, die zo aardig is ons met de auto te komen ophalen. Aan de overkant van het riviertje de Chier verschijnt het eerste Franse dorp.
Torgny is inderdaad prachtig: wijngaarden tegen de hellingen, veel opgeknapte oude huisjes in geelroze kalksteen, veel bloemenperken en een grote oude wasplaats. Alvorens ons daar op te frissen moeten we nog over een onverharde weg en door een wei om écht bij het zuidelijkste punt van België te komen. Op mijn teller heb ik inmiddels 206 km staan. Als kwajongens piesen we de grens over, met een redelijk uitgedroogde oudemannenstraal.

Enkele foto's

Zuid-Zuid

2009-08-23T09:09:00.002+02:00

.

Bij de grenspaal in Caestert-Eijsden

Dwars door Luik

Eerste pauze: bij de brandweer van Hamoir

Klimmen en dalen door de bossen

Bij een of andere supermarkt

Op het parcours van de Eneco-tour

Torgny

Het zuidelijkste punt van België

Het bewijs!

Klik op de foto's voor een groter formaat

Terug

Toertochten

2009-08-22T11:09:00.015+02:00

In een (grote) groep of peloton fietsen is niet mijn sterkste punt, ik kan er in ieder geval niet van genieten. Cyclosportieven waar men met duizenden aan de start staat, zul je dan ook niet terugvinden op mijn verlanglijstje. Niet dat ik me niet aan de Marmotte zou willen wagen, maar dan het liefst in m’n eentje of met enkelen en op een andere dag. De tochten in de regio waar ik woon, fiets ik meer om sfeer te proeven dan om een prestatie te leveren. Klimmen-Banneux-Klimmen, Bilzen Classic, Vuelta Valkenburg, Amstel Gold Race, Limburg Mooiste, Steven Rooks Classic, Luik-Bastenaken-Luik, Acht van Munsterbilzen, Frans Schouben Memorial, Toertocht der Lage Landen, Cristal Alken Semi Klassieker: op één na allemaal ‘rustige’ tochten met genoeg ruimte om alleen of in een kleine groep te fietsen. Ook inschrijven op de dag zelf is merendeels mogelijk zodat ik het (goeie) weer kan afwachten. Wat die tochten (van 100 tot 160 km) gemeen hebben is dat de routes worden uitgezet in een mooi dan wel wielerhistorisch gebied. Ik heb geleerd mijn krachten te doseren. Finaal naar de klote gaan, ongehoord uit de wielen gereden worden of het spoor bijster raken in hoos- en hagelbuien: ik probeer het zo veel mogelijk te vermijden, ook al zijn het de beste ingrediënten voor een leuk verhaal.

Paul en Noël, fietsmaatjes in de Bilzen Classic

Utrechtse Heuvelrug

2009-08-15T21:02:00.014+02:00

Vanmorgen zijn Paula en ik om acht uur met de fiets op de trein gestapt. Joost, onze oudste zoon, wonend in de Domstad, zou ons een rondleiding geven door de Utrechtse Heuvelrug. Hij heeft er een rondje van 70 km dat dwars door bestaande routes als de Hollandse Waterlinie en de Lustwarande loopt.
We fietsten over autoluwe en -vrije wegen richting, langs of door Bunnik, Werkhoven, Doorn, Leersum, Amerongen, Maarsbergen, Doorn, Driebergen, Zeist en Bunnik. Het was een heerlijk rondje, zeker met het licht en de warmte van de zomerse zon. We zagen weidse weilanden, we doorkruisten geurige bossen, en waarempel, we moesten zelfs twee maal klimmen: op de Amerongse- en de Ruiterberg. Wat opviel was het groot aantal senioren op een stadsfiets of hybride. Zo kom je ze niet tegen in het Mergelland.
Aan het eind van de tocht bleven we hangen op het schitterende terras van een theehuis aan de oever van de Kromme Rijn. Ik heb het gevoel dat de zomer al maanden en maanden duurt.

Slot Zeist: bij gebrek aan een trapper-steun-steen.

Reclame

2009-08-08T15:55:00.009+02:00

Vanmorgen het Rondje Voerstreek vanuit Maastricht gefietst met Ivo. In onze kinderjaren waren we buurjongens, we zaten in dezelfde klas op de lagere school. Onze jaarlijkse tocht begint een traditie te worden. Een uitermate gezellige traditie.
We praten elkaar bij over het thuisfront en de familie en ik word op de hoogte gebracht van de nieuwtjes in onze geboortestreek, waar Ivo is blijven wonen. Uiteraard komt ook het fietsen ter sprake. Veel hoef ik daar zelf niet over te vertellen want Ivo is een trouwe bezoeker van Fietsvarianten. Het gebeurt me wel vaker. Wil ik heel enthousiast een verhaal beginnen over een tocht of een vakantie, zie ik de ander kijken met een blik van ‘sorry, maar ik weet het al, ik heb het gelezen’.
Ivo fietste in een outfit van de bank waar hij al jaren een rekening heeft. Dexia voorziet hem geregeld van nieuwe fietskledij. Voor zomer en winter, en geheel gratis, omdat hij zo’n goeie klant is. Uw geld beheren via Dexia maakt uw leven makkelijker. Dat van Ivo in ieder geval. ‘Maak maar een foto,’ zei hij, ‘dan stuur ik ‘m door naar de baas van het kantoor waar ik kom, kan hij zien dat ik reclame maak voor de zaak.’
Reclame maken doet Ivo ook voor zijn fietsenmaker, Jean-Marie Schraepen uit Bokrijk. Hij kan er gewoon binnenlopen, er is altijd tijd voor een praatje, iedere klacht wordt serieus genomen, geen vraag is ooit te veel, je hoeft er geen schrik te hebben dat je door je onkunde of onwetendheid in ’t zak wordt gezet. Kan die Jean-Marie geen filiaal beginnen in Maastricht?

(Klik op de foto voor een groter formaat)

Rondje Voerstreek vanuit Maastricht

2009-08-01T18:52:00.034+02:00

Een lome zomerse zaterdag. Goed voor een picknick-rondje van 60 km. We nemen het mooiste fietspad van Europa, dat van Maastricht naar Eijsden. Langs de Maas op daar en door de kasteeldreven naar Caestert, waar de bordjes verwijzen naar de nieuwe knooppuntenroute in de Voerstreek. Ze zullen ons door zes kerkdorpen leiden. Te beginnen in Moelingen, waar de Berwien - het riviertje met de mooie naam - doorheen kabbelt. Langs de rand van Mesch richting ’s Gravenvoeren. Om het dorp heen, met zicht op de heuvelrug die België en Nederland scheidt, naar St Maartensvoeren.
Als twaalfjarige was ik hier op kamp. We schreven 1963 en de Voerstreek was datzelfde jaar onder veel protest overgeheveld van Wallonië naar Vlaanderen. Onze leiders waren stoere binken. Iedere avond zongen ze vol overgave ‘O Heer, d’avond is neergekomen’. Dat lied eindigde met de regel: ‘Geef ons, Heer, zegen en rust en vrêe !’ Vervolgens trokken ze er de halve nacht op uit om te knokken met de Walen. Muren en wegen werden vol gekalkt met Vlaamse leuzen.
We fietsen richting St Pietersvoeren. Over weggetjes en wegels waar we nog nooit geweest zijn. In de Cantherel drinken we een lekkere kop Café Liègeois. Brandstof voor de klim naar Veurs. Een heerlijk rustige weg door een prachtig bos. Dalen nu naar Remersdaal, het minst Vlaamse van alle Voerstreekdorpen. Het landschap is er niet minder om. In Teuven zoeken we een bankje. Tijd voor boterhammen met kaas. Na een dik kwartier weer de fiets op en meteen klimmen, naar de Planck, opnieuw over een ons onbekende binnenweg. Via Ulvend gaat het naar en door het natuurgebied van Altenbroek, we roepen het uit tot het mooiste stukje van de route. Een lange afdaling door Vichten brengt ons in het centrum van ‘s Gravenvoeren. Een kopje koffie op het terras van de Swaen en verder, over een nieuwe fietsbetonweg naar Mesch. Binnendoor en autovrij naar Rijckholt, Gronsveld en de Heeg om in Heugem weer te belanden op het mooiste fietspad van Europa.
Andermaal blijkt: als je in Maastricht woont hoef je niet naar verre oorden om een zorgeloos mooie tocht te maken. Maar dat wisten we al. Al jaren toch!

Klik hier voor 'De route in foto's ...'

Voor wie de tocht wil fietsen: Maastricht Station, wegwijzers voor fietsers richting Eijsden en vervolgens de bordjes 2 - 4 - 75 - 76 - 77 - 420 - 421 - 422 - 423 - 424 - 425 - 426 - 427 - 428 - 429 - 430 - 431 - 100 - 78 - 74 - 73 - 5 - 4 -2 en weer richting Maastricht Station.
De route kan uiteraard ook andersom gefietst worden.

Rondje Voerstreek vanuit Maastricht (2)

2009-08-01T18:34:00.000+02:00

Station Maastricht.

Op het mooiste fietspad van Europa.

Uitzicht vanaf het fietspad.

Kasteel Eijsden.

Moelingen.

Franse drugsdealer? Auto gestrand op sluiproute?

Rustige wegen.

Oogsttijd.

St Maartensvoeren: spoorwegviaduct.

St Pietersvoeren: was ooit een verharde weg.

Op de top van de Veurs.

Remersdaal: nog altijd niet blij met het besluit van 1963.

Teuven: spreekt voor zich.
.

Mooie brievenbus.

Moeder en dochter.

Altenbroek.

Waarschuwing in Vichten.

Het riviertje de Voer in 's Gravenvoeren.

Richting Ryckholt.

De molen van Gronsveld.

En weer langs het mooiste fietspad richting Maastricht.

.
Klik op foto's voor groter formaat.

Normandië

2009-07-18T19:54:00.019+02:00

Een week naar Normandië geweest met vrouw en zonen. We huurden een huisje in Pennedepie. Uiteraard gingen de fietsen mee, al moesten er keuzes gemaakt worden: als je in de regio bent kun je het (indrukwekkende) Memorial in Caen en de D-Day-stranden niet onbezocht laten.
We maakten drie fietstochten van 40 tot 80 km.
Het rondje Pays d’Aude leidde ons door het boomgaardengebied van de cider en de calavados naar Lisieux, na Lourdes het grootste bedevaartsoord van Frankrijk. De H.Theresia wordt er vereerd in een prachtige basiliek.
In het rondje Côte de Grâce deden we Honfleur aan, het beroemde middeleeuwse havenstadje. Van daaruit het ging het door het beboste achterland naar mooie dorpjes als Barneville en Touques.
Het rondje Côte de Fleurie bracht ons in fraaie badplaatsen als Deauville en Villers-sur-Mer. Er moest – zo dicht bij de zee – verrassend veel geklommen worden.
Ter afsluiting fietste ik - onder de luchten van Monet - een rondje Seine: door Honfleur, over een industrieterrein, onder de Pont de Normandie naar de oevers en de monding van de rivier.
We waren niet bepaald de enigen die gelokt werden door de schoonheid, het licht en de historie van Normandië, we waren wel de enigen die de toerist uithingen op een fiets.

Klik op de links voor meer foto's.

Klik op de foto's voor een groter formaat

De Pyreneeën

2009-07-18T09:29:00.000+02:00

De cols die in de geschiedenis van de Tour de France met voorsprong het vaakst werden beklommen zijn de Tourmalet en de Aubisque. Ze vormen het décor van legendarische triomfen en hartverscheurende drama’s. Ik mocht er vijf dagen fietsen met Paul en Albin, onder begeleiding van Nico. We logeerden (via een arrangement van Cycletours) in een hotel in Argelès-Gazost, een dorpje in de buurt van Lourdes.
Wat stond er op het programma?
De 18 km lange klim naar Cauterets en Pont d’Espange (1485m) beantwoordde aan de beschrijving in de boekjes. De brug en de vele watervallen toonden ons ten overvloede ‘de kracht en de romantiek van de Pyreneeën’.
Tijdens de beklimming van de Tourmalet waande ik me weer in de jaren vijftig. Hoe vaak heb ik die col in gedachten bedwongen toen ik als kind iedere keer opnieuw de oprit van de Godsheidense brug over het Albertkanaal opfietste? Wat ik toen niet kon bevroeden was dat de steile kilometers voor en na La Mongie me ooit nog ‘ns zwaar in de benen zouden slaan.
Op dag drie maakten we een 'Grotten-tocht' langs de rivier de Gave: van de Grotten van Betharram naar de Grot van Lourdes. Mijn companen raakten danig onder de indruk van de devotie die daar in de lucht hing. Of de gebroken bout toeval was of 'een teken van boven' weet ik niet, maar op weg naar het hotel knalde Paul’s zadel (gelukkig zonder ernstige gevolgen) van zijn fiets.
Terwijl mijn gezellen van een rustdag genoten, beklom ik de Aubisque (1709m) en de Hautacam (1520m), die me vanwege zijn lengte, procenten en uitzichten aan de Alpe d’Huez deed denken. De Aubisque is inclusief de Soulor 30 km lang, maar niet zo lastig. Spectaculair is wel de passage van het Cirque du Litor, ook wel de 'circle of death' genoemd. Je fietst er enkele kilometers over een 'corniche', langs een vrijwel loodrechte afgrond. Ik ben op beide cols onder een zomerse zon en op m’n dooie akkertje naar boven gepeddeld. Dromend en genietend. Honderd kilometer fietsgeluk.
We besloten onze trip met een tocht naar Gavarnie (1403m) en aansluitend de Col des Tentes (2207m), goed voor in totaal 30 km klimwerk. De route naar Gavarnie is prachtig, je fietst er voortdurend tussen rotsen en klaterend water. Op de al even mooie en erg rustige Col des Tentes moet je geregeld koeien en schapen omzeilen.
Al met al vind ik de Pyreneeën (nog) indrukwekkender dan de Alpen en de Dolomieten. Ik zal ze koesteren, de herinnering aan de beklimming van de Pont d'Espagne, de Hautacam, de Tourmalet en de Aubisque.

Klik op de links voor meer foto's.

Klik op de foto's voor groter formaat.

Rondje Seine

2009-07-17T09:45:00.000+02:00

Donkere wolken boven Pennedepie.

Door de straatjes van Honfleur.

Op een indurstrieterrein, onder de Pont de Normandie, langs de Seine.

En weer terug langs het strand van Honfleur.

Côte de Fleurie

2009-07-17T09:36:00.000+02:00

Mooie, drukke kustweg.

Het strand van Deauville.

File in Villers-sur-Mer.

Mooie plaatjes in Houlgate.

Côte de Grâce

2009-07-17T09:25:00.000+02:00

Honfleur.

Idem.

Door de bossen.

Door Barneville.

Veel grote kruisbeelden in dit gebied.

Touques.

En weer zeewaarts, richting Pennedepie.