Als twaalfjarige was ik hier op kamp. We schreven 1963 en de Voerstreek was datzelfde jaar onder veel protest overgeheveld van Wallonië naar Vlaanderen. Onze leiders waren stoere binken. Iedere avond zongen ze vol overgave ‘O Heer, d’avond is neergekomen’. Dat lied eindigde met de regel: ‘Geef ons, Heer, zegen en rust en vrêe !’ Vervolgens trokken ze er de halve nacht op uit om te knokken met de Walen. Muren en wegen werden vol gekalkt met Vlaamse leuzen.
We fietsen richting St Pietersvoeren. Over weggetjes en wegels waar we nog nooit geweest zijn. In de Cantherel drinken we een lekkere kop Café Liègeois. Brandstof voor de klim naar Veurs. Een heerlijk rustige weg door een prachtig bos. Dalen nu naar Remersdaal, het minst Vlaamse van alle Voerstreekdorpen. Het landschap is er niet minder om. In Teuven zoeken we een bankje. Tijd voor boterhammen met kaas. Na een dik kwartier weer de fiets op en meteen klimmen, naar de Planck, opnieuw over een ons onbekende binnenweg. Via Ulvend gaat het naar en door het natuurgebied van Altenbroek, we roepen het uit tot het mooiste stukje van de route. Een lange afdaling door Vichten brengt ons in het centrum van ‘s Gravenvoeren. Een kopje koffie op het terras van de Swaen en verder, over een nieuwe fietsbetonweg naar Mesch. Binnendoor en autovrij naar Rijckholt, Gronsveld en de Heeg om in Heugem weer te belanden op het mooiste fietspad van Europa.
Andermaal blijkt: als je in Maastricht woont hoef je niet naar verre oorden om een zorgeloos mooie tocht te maken. Maar dat wisten we al. Al jaren toch!
Klik hier voor 'De route in foto's ...'
Voor wie de tocht wil fietsen: Maastricht Station, wegwijzers voor fietsers richting Eijsden en vervolgens de bordjes 2 - 4 - 75 - 76 - 77 - 420 - 421 - 422 - 423 - 424 - 425 - 426 - 427 - 428 - 429 - 430 - 431 - 100 - 78 - 74 - 73 - 5 - 4 -2 en weer richting Maastricht Station.
De route kan uiteraard ook andersom gefietst worden.
