Goed voor de moraal

Vandaag een zomers rondje van vijftig kilometer gefietst in het drukke Mergelland. Na het honderdje eerder deze week mocht ik het rustig aan doen van mezelf. Zoiets leidt onderweg haast vanzelf tot een senryu:

Lekker peddelen
in de zon – geen zin vandaag
in diepgaande pijn


Na de de Rasberg en de Brakkeberg kwam ik aan de voet van de Daalhemmerweg. Ik werd gepasseerd door een dame en een heer van middelbare leeftijd. Aan hun shirts (Maratona dles Dolomites) en hun fietsen te zien waren ze niet aan hun proefstuk toe. Ze reden tegen een voor mijn doen behoorlijk tempo omhoog. Ondanks mijn voornemens probeerde ik aan te haken. Tot mijn verbazing lukte het me in hun wiel te blijven. Na de Fromberg moest ik de Sibbergrubbe op. Twee jonge gasten snelden me voorbij. Halverwege echter zag ik dat één van hen het moeilijk had. Het mocht wat pijn doen om hem in te halen en ter plaatse te laten! De laatste klim van de dag,  de Keunestraat, vatte ik aan met drie andere jongelieden. Twee gingen me te snel, de derde kon ik moeiteloos volgen. Goed voor de moraal, dacht ik wederom: zo'n rondje maakt van een veelvuldig uit de wielen gereden opa als ik een gelukkig mens.

© Foto: Roger Dohmen

De kunst van het sprinten

Bij uitgeverij De Bezige Bij/Thomas Rap verscheen dit voorjaar De kunst van het sprinten van Martin Bons. Het boek wordt aangekondigd op de website van de uitgever. Die biedt je de mogelijkheid om een fragment (de eerste 24 pagina's) te lezen; daarvoor hoef je alleen een (gratis) pdf-bestand te downloaden. En daarin kun je zien dat de schrijver zijn boek als motto een rijmpje van mijn hand meegeeft: De sprinter / telt tot tien // wie niet weg is / is gezien
Zo zie je maar, waar het schrijven van gemasseerde rijmpjes (soms) toe leidt!



Familiefeestje

Familiefeestjes zijn er om iets te vieren of te gedenken, om bij te praten, om plannen en afspraken te maken. Over het vierde Rondje Ritz bijvoorbeeld. Ik was negentien toen ik voor het eerst bij mijn latere schoonfamilie kwam, een gezin met tien kinderen. De tieners en twintigers van toen zijn inmiddels zestigers en zeventigers geworden. Kwetsbare leeftijden. Een tijdje geleden was zo'n familiefeestje aanleiding om me na twintig jaar weer eens te wagen aan een serieus gedicht. Het werd vandaag gepubliceerd (en is te lezen) op De schaal van Digther. Voor de liefhebbers!

Route Rondje Ritz 2017



Geboekt

Zoonlief heeft een huisje geboekt in Barcelonette, een dorp op 1100 m hoogte in de zuidelijke Alpen. Komende zomer gaan we er een weekje fietsen met Henri, één van de heren en diens schoonbroer Maikel. Vanuit het dorp kun je meerdere cols op.  Als je afstempelt op de top van Col St Jean (1333 m), Col de Pontis (1301 m), Col de Larche (1991 m), Col de Vars (2109 m), Col d'Allos (2250 m), Col de la Bonette (2802 m) en Col de la Cayolle (2327 m) krijg je het 'Brevet des 7 Cols d'Ubaye'. Je kunt er ook een rondje over drie cols fietsen (Col d'Allos  2250 m, Col des Champs 2087 m, Col de la Cayolle 2326 m) al dan niet met als uitsmijter de van de Tour bekende klim naar Pra Loup. Prachtige beklimmingen in een wonderschoon decor. Benieuwd hoeveel van die cols ik aan mijn lijstje zal toevoegen. Het gebypasst dromen kan in ieder geval beginnen.


Lekker afzien

Vanmiddag met zoon Joost een tochtje van 45 km over zes Mergellandse hellingen gemaakt. En dat heb ik geweten. Op weg naar Eijsden - met een forse tegenwind - zei ik dat hij zijn gang kon gaan, ik zou lekker bij hem in het wiel blijven! Toen we aan de eerste helling (de Mescherberg) begonnen was ik al zo goed als total loss. Met hangen en wurgen kwam ik (lang na Joost) boven. Van enig herstel was er op de Bukel, de Kalleberg en de Rondelen geen sprake, integendeel. Ik had constant het gevoel dat ik moest overgeven, en het is lang, héél lang geleden. Omdat mijn hart niet protesteerde ging ik er vanuit dat mijn drie maanden oude bypassen nog netjes op hun plaats zaten. Tussen Banholt en Sibbe begon ik weer wat op adem te komen. 'Wel of geen Cauberg,' vroeg Joost. Hoewel ik geen idee had of ik daar boven zou komen, waagde ik me er aan, en zie, redelijk monter haalde ik de top. En dat herhaalde zich op de Geulhemmerberg. Terug thuis had ik een gemiddelde van 23,5 km op mijn teller staan. Met een weekje Barcelonette in het vooruitzicht is (flink) afzien (voorlopig) de enige weg naar (het grote) fietsgeluk!