Vanmorgen vielen hier natte-sneeuw-buien terwijl er enkele dagen terug nog sprake was van lentetemperaturen. Geen weer om buiten te fietsen dus, het werd een uurtje al spinnend de krant lezen. En vanmiddag met de trein van Maastricht naar Venlo, naar museum van Bommel van Dam. Mijn lief wilde naar 'Fantastische wezens' kijken, oftewel naar 'eeuwenoude mythen in hedendaagse kunst'. De andere tentoonstelling in hetzelfde museum hoefden we, hoe spraakmakend ook, niet te zien. Als je meer dan veertig jaar in de ouderenzorg gewerkt hebt, heb je geen 'Grijs. Art on aging' nodig om te weten wat de jaren met een lichaam doen. Mensen van onze leeftijd hoeven trouwens maar in de spiegel te kijken. Omdat we er niet omheen konden liepen we toch maar even de Art on aging-zaal binnen. En zowaar, ik zag er het mooiste werk van beide tentoonstellingen. De Australische beeldhouwer Sam Jinks (1973) maakt hyperrealistische figuren met siliconen, hars, calciumcarbonaat, glasvezel en echt mensenhaar. Bij 'Art on aging' staat zijn 'Tattoed Woman', een halfnaakte oude vrouw geïnspireerd op de H.Maagd Maria. Levensecht, als je van dichtbij kijkt. Prachtig. Zie de foto hieronder. Een foto maken van een afbeelding met vrijende oude mensen, hebben we maar achterwege gelaten. We wilden onze kleindochter van elf verrassen. Eergisten aten we samen met onze zoon en zijn drie dochters (11, 9, 4). Door een verhaal van de middelste ging het opeens over zaad- en eicellen, waarop de oudste zich liet ontvallen dat ze zich niet kon voorstellen dat wij, haar opa en oma, ooit 'je weet wel wat' hadden gedaan. Toen ik antwoordde dat we dat nog steeds doen, verslikte ze zich zowat in een hap pasta!
 |
| klik op afbeelding voor vergroting |