Volgend jaar, bij leven en welzijn, staat er (dank zij mijn jongste zoon en zijn gezin) weer een beklimming van een col van eerste categorie op het programma. In de Savoie dit keer. En mogelijk komt er (dank zij mijn twee zonen) nog een lang fietsweekend bij, wellicht in de Dolomieten. Over de eerste uitdaging schreef ik (uiteraard) een versje. Hoewel ik me weer aan algemene, 'serieuze' gedichten waag, blijft de fiets daar een niet onbelangrijke rol in spelen. Of, zoals een lezer het formuleerde: 'Fietsen is voor jou een levenshouding; het staat voor beweging, vrijheid, bezinning en de wil om, ondanks de jaren, onderweg te blijven.' Wie ben ik om hem tegen te spreken!
