In de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw leidden in mijn geboortedorp Godsheide alle wielerkoersen (voor amateurs) en veel trainingstochten van wielrenners (uit de buurt) naar de circa 35 km verderop gelegen Hallembaye, een helling tussen Eben-Emael en Visé. Het is de dichtst bij zijnde helling met faam. In die tijd was de klim van beide kanten even zwaar (gemiddeld zo'n 5 %). Door wegaanpassingen in de jaren zeventig werd de klim vanuit Visé aanzienlijk steiler. Van die kant is de helling ook in Nederland bekend omdat hij als scherprechter fungeerde in de 'Belgische lus' die de finale vormde van de Amstel Gold Race in de periode dat de finish in Maastricht lag. Toen mijn broer en ik begin jaren zestig een koersfiets kregen werden we door mijn vader regelmatig mee 'op oefening' genomen. Het rondje van circa 75 km bracht ons uiteraard naar de Hallembaye. Na zijn wielercarrière liet buurjongen Henri zijn Groene Leeuw bij ons in het werkhuis staan. Zijn broer Ivo, een leeftijdgenoot van mij, maakte regelmatig gebruik van die koersfiets om met ons mee te gaan. Ivo woont nog steeds in Godsheide, nou ja, net over de grens met Diepenbeek. We fietsen ieder jaar een 'bijpraatrondje'. Het laatste decennium beperken we ons tot de vlakke Kempen, we zijn op leeftijd en Ivo moet zijn hartslag onder de 130 houden vanwege een hartprobleem. Twee weken terug stuurde Ivo me een foto van zijn nieuwe fiets, een Merida-hybride met … elektrische ondersteuning! En waar wilde Ivo dit jaar naar toe om bij te praten? Juist ja, naar de Hallembaye! Zelden iemand gezien die er zo van geniet dat hij weer (op een verantwoorde manier) bergop kan fietsen.
 |
| Ivo op de Hallembaye. Klik op afbeelding. |