In september wordt voor de elfde keer het Rondje Ritz gereden. Het is bestemd voor de nazaten van mijn schoonouders, de aangetrouwden en hun familie. Wie een racefiets heeft mag mee. En ze komen uit heel Nederland, de goed gesoigneerde wielertoeristen en de (bijzonder) matig getrainden (die geen probleem hebben met een paar uur flink afzien). Hun leeftijd varieert van 35 tot 78 jaar. Ik mag ieder jaar een route uitzetten (in het Mergelland) die aan heel wat eisen moet voldoen. Het moet een doorlopend rondje van circa 65km zijn met acht tot tien echte hellingen die zorgen voor minimaal 600 hoogtemeters. Er moet gestreefd worden naar een ideale mix van vals plat (op en af), klimmen en dalen. De hellingen mogen nergens boven de 10% stijgen, om afstapverdriet te voorkomen. Het rondje moet voor het overgrote deel over rustige binnenwegen gaan. Drukke toeristische wegen, het oversteken van provinciale en rijkswegen, dorpskernen, stoplichten: het moet allemaal vermeden worden. De snelle jongens en meisjes moeten alleen op de top van de hellingen hoeven wachten. Bij voorkeur moeten er ieder jaar enkele beklimmingen en weggetjes inzitten die volkomen nieuw zijn voor de dames en heren. In het begin moet er ruimte zijn om wat bij te praten want sommigen hebben elkaar een jaar niet gezien en aan het eind moet er rustig uitgebold kunnen worden. En last but not least: de route moet bol staan van prachtige uit- en vergezichten. Ik was me al twee maanden suf aan het fietsen om een nieuwe route te vinden die aan alle eisen voldoet. Ik probeerde er wel eentje uit maar ondanks alle aanpassingen was de ene keer te zwaar, dan weer te lang of niet mooi genoeg. Vanmorgen zat ik om kwart voor zeven al pre-tropisch op de fiets. Na 56 jaar ken ik de meeste weggetjes in het Mergelland maar niet allemaal. Dat bleek vanmorgen weer toen ik in Wahlwiller de mij onbekende smalle Oude Baan volgde die me in Nyswiller naar de voet bracht van een helling (Schulsberg) die ik nog nooit was op gefietst. Het was de ontbrekende schakel voor de route die ik maar niet rond kreeg! Ik juichte de pijn uit mijn benen. Dat het een rustige binnenweg betreft was niet alleen aan de staat van het asfalt te merken maar ook aan de oude man die met zijn scootmobiel in het midden van de weg van het uitzicht stond te genieten.
 |
| https://ridewithgps.com/routes/56057669 |