Met de opwarming van de aarde, die zich dit jaar vertaalt in een extreem warme en droge zomer, kan geen weldenkend mens blij zijn. Zelfs een ouwe man op een koersfiets die het geluk heeft in het Mergelland te wonen zal dat beamen terwijl hij vier of vijf keer per week in de vroege ochtend zijn rondjes rijdt. Met of zonder zijn lief. Eén keer per week breit hij ze aan elkaar tot een honderdje: de stad-uit-stad-in-straten (5 km), de vrij liggende fietspaden (14 km), het stuk Mergellandroute (18 km) en de rustige (binnen)wegen en weggetjes (63 km). Honderd kilometer om te mijmeren en te peinzen, om te genieten van de stilte, het landschap, de uitzichten, om z'n benen te pijnigen op lieflijke hellingen als de Mescherberg, de Kalleberg, de Molenweg, de Loorberg, de Camerig en de Ingbergrubbe, om zijn ziel te vullen met 877 hoogtemeters en gelukzalig moe thuis te komen. Net voor het kwik ongezonde hoogten bereikt. De zomer van 2026.
