De opwarming van de aarde zorgt dit jaar voor een extreem warme en droge zomer met, steeds dichter bij huis, desastreuze gevolgen voor mens en natuur. Als ouwe man op een koersfiets die het geluk heeft in het Mergelland te wonen, rijd ik mijn rondjes in de (heel) vroege ochtend. Met of zonder mijn lief. Eén keer per week brei ik ze aan elkaar tot een honderdje: de stad-uit-stad-in-straten (10 km), de vrij liggende fietspaden (15 km) en de rustige (binnen)wegen en weggetjes (75 km). Honderd kilometer om te mijmeren en te peinzen (over o.a. de klimaatverandering), om (desondanks) te genieten van de stilte, het landschap, de uitzichten, om mijn benen 756 hoogtemeters lang te pijnigen op lieflijke hellingen zoals de Mescherberg, de Kalleberg, de Molenweg, de Loorberg en de Ingbergrubbe, om tenslotte weldadig moe thuis te komen. Net voor het kwik ongezonde hoogten bereikt. De zomer van 2026.
