San Genesio-Edelweiss

Op climbbybike worden alle befietsbare heuvels en bergen uit de hele wereld gerangschikt naar zwaarte. Een willekeurige greep met tussen haakjes de plaats die zij innemen: Cauberg (7387), Koppenberg (4447), la Redoute (3707), Alpe d'Huez (347), Mont Ventoux (91), Angliru (68), Stelvio (40), Monte Zoncolan (28). In de top vijfentwintig komt geen enkele berg voor die door een wielerkoers wordt aangedaan. Kilometers met gemiddelde stijgingspercentages van 15 tot 20 procent zijn geen uitzondering. Eén van de hellingen is de San Genesio-Edelweiss. De voet ligt in het Italiaanse Bozen/Bolzano, de hoofdstad van Zuid-Triol. De klim (naar Gasthof Edelweiss, even buiten het dorp San Genesio/ Jenesien) gaat in 6,8 km van 293 naar 1351 meter en dat is goed voor een gemiddelde van 15,3 %. Er zitten pieken in van 33 %. Van alle klims langer dan 3 km is wereldwijd alleen de Scanuppia steiler.
We logeren negentig kilometer verderop. Paul, Nico en Albin - die Bolzano gaan bezoeken - zijn zo aardig me met mijn fiets af te zetten op de Via Miramonti, de (nieuwe) Provinciale weg die vanuit Bolzano in grote lussen naar San Genesio leidt. Op de Via Miramonti moet ik de eerste weg rechts - de smalle Via Rafenstein - inslaan en meteen links aanhouden om op de oude Via San Genesio oftewel Jenesier Weg te komen. Niet meer dan een steeg is het, en al vlug zo steil dat het op de lachspieren werkt. Ik heb de 30x28 op staan, kleiner kan ik niet.
Na de eerste bocht schieten de percentages verder omhoog. Belachelijk. De woorden van Roger - die eerder dit jaar de Scanuppia deed - worden me duidelijk: het is inderdaad moeilijk om te beschrijven wat je voelt op stukken van 30 %. Ik tril, ik lijk los te komen van de grond, 't is alsof ik tegelijk naar voor, naar achter en opzij val. Daar is door mij (met deze versnelling?) niet tegenop te trappen.
Ik besluit om alle stukken die als meer dan 25% voelen, te lopen.Na de splitsing met de Via San Giorgio worden de percentages draaglijker, al zitten er korte uitschieters tussen. Nooit geweten dat je stukken van 12, 13% kunt gebruiken om op adem te komen.
Na de eerste kruising met de Provinciale weg (ik moet even naar rechts en dan weer links afslaan) wordt de weg smaller, maar het asfalt blijft goed. Gelukkig is er ook wat bebossing. Geen overbodige luxe bij het 30°. Ik ben drijfnat van het zweet, de druppels gutsen van de klep van mijn petje. Het duurt niet lang of er duikt opnieuw een muur op. Niet te doen. Het kost al heel wat gehijg om hier lopend met de fiets boven te komen. Wat daarna volgt is een stuk met sterk wisselende percentages, van 5 naar 25 of misschien wel 30% en weer terug. Vervelend, heel vervelend.
Bij de tweede kruising met de Provinciale weg zie ik San Genesio liggen. Ik ga weer een paar honderd meter naar rechts en draai dan scherp links omhoog. Er staat een bordje met 18%, maar het is een gelijk oplopende weg en dat is, hoe steil ook, een pure verademing.In het dorp raak ik het spoor een beetje bijster. Via een steile met bakstenen bestraatte weg kom ik voor de derde keer op de Provinciale weg. Ik klim verder richting Flaas/Vallas en neem op de Saltenweg/via Salto de afslag naar Salten en Gasthof Edelweiss. 25 % geeft een bordje aan. Overdreven of begin ik te wennen aan de hoge percentages? Met het eind in zicht ga ik bijna fluitend omhoog.
Bij Gasthof Edelweiss zoek ik het terras op en bestel 2 glazen cola van een halve liter. Tijd om na te genieten. En om me af te vragen of ik een berg bedwongen heb c.q op mijn palmares mag schrijven als ik de steilste stukken (in dit geval in totaal zo'n vier- à vijfhonderd meter) niet gefietst maar gelopen heb?