Bordjes

De bedenkers en uitvoerders van bordjesroutes hebben het niet makkelijk: hoe groot is het budget dat men ter beschikking krijgt, hoe wijst men fiets- en wielertoeristen het best de weg? Bij de kerk in Wahlwiller volgen de VVV-knooppuntenroute en de Amstel Gold Race dezelfde weg naar de Kruisberg, maar het ene bordje zegt dat je linksaf en het andere dat je rechtdoor moet gaan. Wat is er aan de hand? Beide bordjes geven in ieder geval aan dat je de weg die van rechts komt moet negeren. Even verderop zegt ook de Amstel Gold Race dat je linksaf moet. Het lijkt er op dat de mensen van de Amstel Gold Race de wielertoeristen er voor willen behoeden dat ze het voetpad naar de ingang van de kerk nemen. Hebben de mensen van het VVV daar minder moeite mee of schatten ze het oriëntatievermogen van hun doelgroep hoger in? Hoe het ook zij: een bezoek aan de Sint Cunibertuskerk kan nooit kwaad: niet alleen is er de beroemde kruisweg van Aad de Haas te bewonderen, het is ook goed voor je zielenheil!


Iedere week een col

Moet je als 65-plusser nog uitdagingen op de fiets (willen) aangaan? Zijn er nog cols die ik aan mijn lijstje moet toevoegen? Zijn er nog tochten die ik op mijn palmares wil schrijven? Nee, er is niets meer wat persé hoeft, máár, er is van alles wat nog mag. Als je, net als ik, in één van de mooiste fietsgebieden van Europa woont, is elke tocht een feest. Het enige wat ik kan doen is zorgen dat ik voorbereid ben voor het geval er iets op mijn pad komt. Zo kreeg ik gisteren een mailtje met de vraag of ik zin heb om volgend jaar mee te gaan naar Barcelonette. Of dat weekje fietsen in de Alpen doorgaat of niet, maakt niets uit. Tussen alle andere tochtjes door probeer ik iedere week een col op te fietsen: een rondje van 75 tot 100 km met zoveel Mergellandse hellingen dat ik 15 tot 25 kilometer klim. Dat kan in de lente, de zomer en de herfst. In de winter mag het een colletje zijn. En nu kijken hoe lang, tot op welke leeftijd, ik dat vol houd. Ik ben benieuwd!



Getrapte tradities

Met het ouder worden lijken er steeds meer tradities te ontstaan. In oktober fietsen we voor de derde keer het Rondje Ritz. Volgende week pedaleer ik voor de tiende keer mijn jaarlijkse toer met Ivo, een jeugdvriend uit Godsheide. En het afgelopen weekend was ik met Paula in Egmond aan Zee. Na Drenthe, Zuid-Limburg en de Veluwe vormde de Noordzee het decor voor ons peddelend treffen met Anna en Wiebe, de ouders van één van onze schoondochters. De eerste dag fietsten we onder een zomerse zon 85 km lang door de duinen en langs de zee. Op dag twee peddelden we een winderig en regenachtig (maar wel gezellig) rondje van 50 km door duinreservaten. Wat me wederom duidelijk werd: heuvelloos fietsen kun je in Nederland het mooist langs de Noordzee. Zeker als je hoofd behoefte heeft aan weldadig leegwaaien & eindeloze troost!


Bikkels & krabbers

Morgen vindt de tweede Iron Man Maastricht plaats. De start van alle onderdelen wordt bij wijze van spreken in mijn achtertuin gegeven. Ik vrees dat ik me weer een hele dag ga vergapen aan al die afgetrainde dames en heren. Vorig jaar vond ik het zo indrukwekkend dat ik er een gedicht over schreef. Vanmorgen fietste ik het rondje (van 90 km) dat de Ironmanners morgen twee keer moeten afleggen. Het is een verrassend mooi rondje over veelal rustige, smalle binnenwegen. Een rondje dat ik zelf niet zou bedenken. Eerst het Mergelland (met de Geulhemmerberg, de Bemelerberg en de Keunestraat), vervolgens een stukje Wallonië (met de Hallembaye), dan een flink stuk behoorlijk golvend Haspengouw om daarna langs het Alberkanaal terug te keren naar Maastricht. In de kernen van Eijsden, Bilzen en Maastricht zullen de deelnemers, zo vermoed ik, met veel kabaal aangemoedigd worden. Op de Bemelerberg werd ik ingehaald door drie (de spieren los trappende) Franse triatleten, twee dames en een heer. Ze gedoogden me aan hun wiel. Ook op de Keunestraat hoefde ik niet veel moeite te doen om hen te kunnen volgen. Toen ze om beurt sprintjes gingen trekken op het vals plat naar Herckenrade, kon ik het vergeten. Ik wist meteen weer tot welke categorie sporters ik hoor.


Sjoost

Iedere woensdagmiddag vertrekken mijn dierbare echtgenote en ik vanuit Maastricht naar Utrecht om daar op Maite, de twintig maanden oude dochter van Gijs, onze jongste zoon, te passen. Op donderdagavond keren we huiswaarts. Onze oudste zoon, Joost, woont ook in Utrecht. Hij komt geregeld even langs. Vaak op de racefiets, in wieleroutfit. Zo nu en dan moet Maite accepteren dat de oppas-opa met haar speelt terwijl hij ook de koers op TV in de gaten houdt. 'Opa koers,' hoorde dan ook bij pakweg de eerste dertig woorden die zij duidelijk kon uitspreken. Zeker als Maite Thomas de Gendt ziet fietsen, denkt ze dat het Joost is: 'Kijk, Sjoost, koers.' Gisteren was het  helemaal feest toen Thomas vooruit reed in de Tourrit met aankomst op de Ventoux. Dat hij won betekende dat hij uitgebreid in beeld kwam, ondanks het dêbacle (met Froome, Porte en Mollema) dat even later plaats vond. Thomas moest even uitblazen, hij stond voorovergebogen, hoofd en armen steunend op een dranghek. Wat Maite deed opmerken: 'Kijk, Sjoost slapen, Sjoost moe.'



Joost & Thomas

Brakkeberg

Vandaag een rondje van 80 km met 14 hellingen gefietst. Héérlijk. Het was typisch zo'n dag dat je alleen gepensioneerden tegenkomt. Behalve op de Brakkeberg (700 m lang, gemiddeld 8,6%). Een eindje voor me uit peddelde een schooljongen naar boven. Dertien jaren oud en eerstejaars VWO, zo bleek later. Na 450 meter zette hij voet aan de grond. Toen ik hem naderde sprong hij vlug weer op zijn fiets en probeerde me voor te blijven. Het was hem gegund. Boven bleef hij naast me fietsen.
'Volgende keer moet je wel in één keer naar boven,' zei ik.
'Het is nog vroeg, 'antwoordde hij, 'en ik kom van school.'
'Nu al klaar?'
'Proefwerk gehad, biologie.'
'Goed gegaan?'
'Gaat wel.'
'Vind je fietsen leuk?'
'Helemaal niet, 't is dat ik iedere dag van Vilt naar Meerssen moet en weer terug.'
'En je fietst zo goed bergop!'
'Mwah....ik vind het toch niet leuk.'
Nog acht proefwerken en acht keer de Brakkeberg op en hij heeft vakantie. Het leek wel of ik een gesprek voerde met mijn jongste zoon, twintig jaar geleden.



Mijn vrouw!

Vanmiddag met mijn dierbare echtgenote naar de eerste Eroica Limburg in Valkenburg geweest. Het evenement, dat bol staat van wielerhistorie en nostalgie, is ontstaan in Toscane. Het voornaamste onderdeel is een toertocht (60, 100 of 160 km) die gereden moet worden op een racefiets van minstens 30 jaar oud en in volledige retro-outfit. Echt streng daarop was men vandaag niet, wat niet wegneemt dat er prachtige uit de tijd gestapte coureurs tussen zaten. Mooi waren ook de vele stands met retro-kleding en 'merchandise', die je nodig hebt om een retro-fiets op te bouwen of te onderhouden. Vooral de fietsen uit de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw blijken nog in grote getale en tegen een redelijke prijs te koop. In één van de stands exposeerde Roel Meertens, de ontwerper van het Eroica Limburg-affiche, zijn werk. Zijn 'wielerlandschappen' van de klassiekers werden vorig jaar gepubliceerd op Het is koers. Terwijl ik met Roel aan de praat was, bekeek mijn vrouw de kunstwerken. 'Kijk,' riep ze plots, 'hier heb je de kapel van de Madonna del Ghisallo!' Roel keek heel verwonderd naar Paula: 'Jij bent écht de eerste vrouw die die plek herkent!' Zelden zó trots geweest op mijn vrouw!

De Ronde van Lombardije. ©:  Roel Meertens

Gap of Dunloe

Een dag of vier in het zuiden van Ierland geweest met mijn dierbare echtgenote. Haar jongste broer, die enkele weken in Dunmanway verblijft, was zo aardig ons uitgebreid rond te leiden in de wijde omgeving. We bezochten highlights als Mizen Head, Garnish Island, Muckross House, Glanmore Lake en Skibbereen Heritage. We aten meermaals in zo'n typische Ierse dorpspub, meer local konden we het niet krijgen. En we reden (met de auto) over hoge heuvels waar prachtige landschappen te aanschouwen waren in een steeds wisselend licht van grijs en groen. Aan Ierse regen hadden we bij vlagen geen gebrek, maar vervelend was dat allerminst. Het verbaasde ons niet dat menig Ier op zondagmorgen ook in de plensende regen z'n rondje peddelt op de racefiets. Zelfs in Black Valley, aan de voet van the Gap of Dunloe - een schitterende smalle weg die kilometers lang omhoog slingert tussen rotsen, meren en watervallen - kwamen we een groepje tegen. 'Have a lovely day,'  zei één van hen toen ik een foto van hen maakte. Ook fietsloos had ik een uitermate lovely day, maar zo lovely als die van hem, kon die van mij onmogelijk worden!


Montegrappa

Ik heb een Montegrappa-wielershirt van Velovino aangeschaft. Niet dat ik een liefhebber van wijn ben, verre van zelfs, maar Velovino wordt beheerd door een vriend van mijn zoon. En die heeft het shirt mee ontworpen. En dus staat ook het logo van zijn Strela,stylisch cycling op de koerstrui. En in dat logo is een foto van mijn vader als coureur verwerkt. Ik fiets voortaan dus met mijn vader op mijn borst. Hij zou het geweldig gevonden hebben, als hij nog leefde. Elf  jaar geleden is hij overleden, op de dag dat de renners in de Tour van Miranas naar Montpeillier reden. Robby McEwen klopte Rodriguez en O'Grady in de sprint. 


Rondje Utrecht

Maite, onze kleindochter van 18 maanden, vindt het heerlijk om mee rond te toeren op de fiets. In een fietszitje, achter een windscherm, praat en brabbelt en zingt en neuriet ze de kilometers aan elkaar. Mijn dierbare echtgenote en ik maken er dankbaar gebruik van tijdens onze wekelijkse oppasdag. Gisteren fietsen we een Rondje Utrecht langs grachten, vijvers, riviertjes en kanalen. Nooit bij stilgestaan dat er zoveel water in en rond Utrecht te vinden is. Veel bedrijvigheid ook: van kwetterende eenden tot roeiende studenten en vrachtvervoer naar een containeropslag. Boten kom je er in veel verschillende maten en vormen tegen. Alles wat onze kleindochter aanwees, werd uiteraard benoemd en geregeld door haar nagezegd. Aan het einde van de tocht had Maite ze zo vaak gezien dat het woord voorgoed in haar hersentjes zit opgeslagen: 'Woonboot opa, woonboot.'


Wielerdichters

Gisteren werd de eerste Giro di Poesia gereden. Een pelotonnetje met zo'n vijfentwintig fietsers peddelde door het Mergelland en de Voerstreek. Dichters en liefhebbers kwamen vanuit o.a. Assen, Amsterdam, Leiden, Rotterdam, Breda, Tilburg, Antwerpen, Roeselare en Zepperen naar Valkenburg. En dat voor een rondje wielerpoëzie! Wat me vooral zal bijblijven is de verwondering: om de route, het landschap, de voorgelezen gedichten, de sfeer. Hoewel de weerberichten weinig goeds voorspelden, hielden we het nagenoeg droog en we bleven gespaard van (ernstige) malheurs. 'De organisator' is derhalve een dankbaar en tevreden mens!

De dichters vlnr: Roger Thijs, Bert Bevers, Herman Laitem, Miel Vanstreels,
Patrick Cornillie, Huisdichter Cornelis, Bert Struyvé, Harmen Malderik,
JACE van de Ven, Kees van Meel (Foto: Harrie Heinen)